Εγώ και το μωρό μου

lafite-rothschild-web1

Όταν πριν από δύο χρόνια άνοιξα το ξύλινο κουτί που μας είχε φέρει ως Χριστουγεννιάτικο δώρο ο φίλος μας ο Ρ. κόντεψα να πάθω καρδιακό επεισόδιο, για τον απλούστατο λόγο πως ήταν ένα πανάκριβο μπουκάλι κρασί (πριν την κρίση κόστιζε περίπου 800-1000 Αγγλικές λίρες), από πολύ διάσημο “σπίτι”  (Lafite Rothschild) και από μία από τις καλύτερες χρονιές του Μπροντώ (1982). Το τοποθέτησα με αγάπη στο κελάρι και σκεφτόμουν πότε να το ανοίξω.

Για δύο χρόνια σκεφτόμουν τη στιγμή αυτή με τρόμο. Κι αν ήταν χαλασμένο; Είμαι αντάξιά του; Τί θα μαγειρέψω για να το απολαύσω; Τελικά μετά από δύο χρόνια και πολλές γευσιγνωσίες αργότερα, αισθάνθηκα έτοιμη και είχα την αυτοπεποίθηση πως και θα μπορέσω να το εκτιμήσω όσο του αξίζει, αλλά και δεν θα με πειράξει αν δεν είναι καλό το κρασί.

Επειδή όμως τα καλά κρασιά θέλουν και μια ειδική στιγμή, σκέφτηκα πως η επέτειός μου με τον Μ. ήταν αρκετά σημαντική και θα μπορούσαμε να την γιορτάσουμε με ένα καλό μουκάλι κρασί και βέβαια καλό φαγητό. Στην αρχή σκέφτηκα -τι άλλο;- να μαγειρέψω εγώ. Μετά όμως είχα μια καλύτερη ιδέα: γιατί να μην πάω το μπουκάλι σε ένα αγαπημένο εστιατόριο (που να έχει sommelier) και να ζητήσω *ευγενικά* να μου το ανοίξουν αυτοί; Να ντυθώ, να φτιαχτώ και να πάω να το απολαύσω με την ησυχία μου (αντί να τσουκαλομαγειρεύω στην κουζίνα);

Όπερ και εγένετο. Δύο μέρες πριν από το δέιπνο, εναπόθεσα το μωρό μου στα έμπειρα χέρια του sommelier και αφού κάναμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τον αν θα έπρεπε ή όχι να το μεταγγίσουμε σε καράφα,  καταλήξαμε πως καλύτερα όχι, γιατί ένα τόσο παλιό κρασί ενδέχεται να είναι πολύ ευαίσθητο και τελικα όχι μόνο να μην ωφεληθεί από τη μετάγγιση, αλλά να οξειδωθεί. Έπειτα γύρισα σπίτι και περίμενα υπομονετικά τη μεγάλη μέρα.

Τη μέρα του δείπνου λοιπόν, αφού στρογγυλοκαθίσαμε στο τραπεζι μας, περιμέναμε με αγωνία (δεν σας κρύβω πως ήταν κοντινή σε αυτή που είχα όταν έδινα Πανελλήνιες…) τί θα μας έλεγε ο sommelier, που είχε αναλάβει να μεταγγίσει το κρασί την ώρα που φτάσαμε και να το φέρει στο τραπέζι. Όταν τον είδα να ξεπροβάλλει σοβαρός και όχι χαμογελαστός ώς συνήθως, χλώμιασα. ” Δεν έχω δυστυχώς όσφρηση σήμερα” μου είπε ” γιατί είμαι πολύ κρυωμένος, αλλά από το φελλό τα πράγματα δεν φαίνονται καλά”. Πράγματι, ο φελλός ήταν βρεγμένος εντελώς και στην εξωτερική του πλευρά είχε μουχλιάσει. Οταν όμως τον μύρισα από την πλευρά που ακουμπούσε στο κρασί μου ήρθε να κλάψω από τη συγκίνηση αφού  μύρισα  όλα αυτά που δείχνουν ένα υγιές κρασί! Αμέσως έβαλα  λίγο στο ποτήρι γευσιγνωσίας και όντως το κρασί μου έδειχνε όχι μονάχα υγειέστατο αλλά και πολύ πολύ έτοιμο να καταναλωθεί. Το αφήσαμε λοιπόν στην άκρη όσο τρώγαμε τα πρώτα πιάτα και προσπαθήσαμε να μην το σκεφτόμαστε.

Όταν κατέφθασαν τα φιλέτα μας στο τραπέζι η μεγάλη ώρα είχε έρθει: τα ποτήρια μας γέμισαν με το κόκκινο νέκταρ και οι μύτες μας έπιασαν αμέσως δουλειά. Σε πρώτη εντύπωση η μύτη ήταν αρκετά συγκρατημένη αλλά και πολύ φρουτώδης για ένα τόσο παλιό κρασί. Το ίδιο και το χρώμα, που μπορεί να είχε πάρει κάποιες καστανές αποχρώσεις αλλά στο σύνολό του ήταν πολύ νεανικό. Διακρίναμε μάυρα φρούτα του δάσους, cassis, αλλά και βύσσινο σε αλκοόλη. Κέδρο, σανταλόξυλο, λίγο μολύβι και διακριτική βανίλια. Αυτό όμως που μας εντυπωσίασε ήταν το στόμα: ισορροπημένο, με γλυκειές τανίνες και πολύ μακρά επίγευση σοκολάτας και φρούτων. Όσο πέρναγε η ώρα τα αρώματα και οι γεύσεις αυξάνονταν σε ένταση, αλλά και σε βάθος. Ευτυχώς το ήπιαμε σιγά σιγά και γίναμε μάρτυρες αυτής της απολαυστικά αργής μεταμόρφωσης. Το κρασί αυτό είχε παρουσία και σε καλούσε να το προσέξεις. Δυστυχώς, όπως όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή, τελέιωσε γρηγορότερα από όσο θα θέλαμε.

Είναι κρίμα που τα σπoυδαία αυτά κρασιά είναι τόσο απλησίαστα σε τιμή και οι άνθρωποι που μπορούν να τα απολαύσουν δεν μπορούν συχνά να τα αγοράσουν.  Αν αγαπάτε το καλό κρασί όμως, αξίζει μια τέτοια εμπειρία να τη ζήσετε. Σιγουρα υπάρχουν υπέροχα κρασιά και σε τιμές πολύ πιο “χαμηλές”  (δηλαδή της τάξεως των 200- 300 ευρώ), ειδικά τώρα με την κρίση, που αν μαζευτείτε 4-5 φίλοι τελοσπάντων δεν θα είναι και τόσο επίπονο για την τσέπη σας. Βρείτε λοιπόν μια στιγμή γιορτής, ανοίξτε ένα καλό μπουκάλι κρασί, και τότε θα καταλάβετε τί θέλουν να γίνουν όλα τα κρασιά όταν μεγαλώσουν…. 🙂

10 comments

  1. τρελλαινομαι! αυτες οι απολαυσεις ειναι εξωκοσμες! ελπιζω ο Μ να εχει πληρη συναισθηση του τι επραξες! η πραξη σου δειχνει ανθρωπο με ικανοτητα προσφορας και μεγαλοθυμια! ευγε!!! και καλες επετειους παντα!!!

  2. Χρόνια Πολλά σας πρώτα από όλα.
    Πολύ ωραία στιγμή η επέτειος και αντάξιά του 🙂

    Εγώ προσυπογράφω το ακόλουθο:
    “…Είναι κρίμα που τα σπουδαία αυτά κρασιά είναι τόσο απλησίαστα σε τιμή και οι άνθρωποι που μπορούν να τα απολαύσουν δεν μπορούν συχνά να τα αγοράσουν…”
    Ας όψονται και οι νεόπλουτοι ανατολικοί…

  3. 800 pounds really is too much for one bottle of wine
    if it’s so good, it should be made to be shared
    it’s good to see you used in the best possible way

  4. Δεν ειναι δυνατον, ο Μ. θα αξιζει πολλα για σενα. Να ζησετε. Ιωαννα μου μ’ αρεσει η ασπρη εκδοχη του μπλογκ. Σαν να αναψες φως στην κουζινα σου. Μπρφαβο επισης που το κρατησες στυις καταλληλες συνθηκες τοσο καιρο το μωρο!

  5. Καλημερα. Διαβαζω συχνα τα κειμενα σου αλλα ποτε δεν ετυχε να γραψω κατι. Ομορφο κειμενο και …ομορφη “προσφορα” πραγμα που με εκανε να μην κρατηθω να σου ευχηθω και εγω…χρονια σας πολλα…!!!Ομορφη εικονα για να μοιραζεσαι κατι…Μπραβο.!!

    • Καταρχάς να σας ευχαριστήσω όλους για τις ευχές. Νομίζω πως το κρασί δεν μπορείς παρά να το μοιράζεσαι, αλλιώς δεν έχει νόημα. Φαντάζεστε να καθόμουν μόνη μου ένα ολόκληρο βράδυ αγκαλιά με το μπουκάλι και να πίνω το πανάκριβο κρασί μου; Πολύ θλιβερή εικόνα…Η παρέα αλλάζει εντελώς την εμπειρία του κρασιού, γιατί όσο καλό και να είναι ένα κρασί, εάν το πιείς με λάθος ανθρώπους, τη λάθος στιγμή, δεν θα το ευχαριστηθείς το ίδιο.

  6. Δεν γνωριζω τοσο καλα τα κρασια αλλα γνωριζω τη χαρα να το μοιραζεσαι με καλη συντροφια ! Το κειμενο σου ηταν πολυ ωραιο !
    Σας ευχομαι χρονια πολλα και καλα !

  7. Σας μισώ. Ολόψυχα λέμε.

    Από την άλλη όμως, εύχομαι τα ίδια και τα καλύτερα, για τις υπέροχες χρονιές που θα έρθουν. Να σας χαιρόμαστε βρε! 🙂

    ΥΓ: Εννοείται πως, με τέτοια δώρα που κάνει, πρέπει να μας γνωρίσεις τον Ρ. 😉

  8. Τι ωραία περιγραφή της απόλαυσής σου! Ευχαριστήθηκα κι εγώ από κοντά σου. Πάντα νάχεις τέτοιες ευκαιρίες να τις απολαμβάνεις. Στο εύχομαι από καρδιάς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s