Gazarte

Μετά από απουσία μιας εβδομάδας, είχαμε όλοι όρεξη να συναντηθούμε για ένα χαλαρό ποτάκι στο κέντρο, πριν σκορπίσουμε  πάλι σε διάφορους προορισμούς για διακοπές. Επιλέξαμε λοιπόν την ταράτσα του Gazarte, του γνωστού πολυχώρου στη Βουτάδων στο Γκάζι, που τόσα είχαμε ακούσει γι’ αυτήν. Πράγματι ο χώρος είναι όμορφος, με φωτισμένο μπαρ και κάποια από τα χαμηλά τραπέζια, ντεκ στο πάτωμα και μια καταπληκτική θέα στο Γκάζι.

Όταν φτάσαμε το μαγαζί ήταν άδειο και προτιμήσαμε τη μακρόστενη μπάρα στην άκρη της ταράτσας, απ’ όπου και η θέα είναι καλύτερη, αλλά και ένα ελαφρύ αεράκι μας δρόσιζε επαρκώς. Το πρώτο σοκ ήρθε με τον κατάλογο: όλα τα κοκτέιλ κόστιζαν 12 ευρώ το ένα, τιμή πολύ παραπάνω από την μέση τιμή της αγοράς στο Γκάζι και σε παρομοίου επιπέδου μαγαζιά που κυμαίνεται από 8-10 ευρώ (π.χ. τα μπαρ της Αβραμιώτου, Hoxton, Soul, Pop κλπ.) που κάνουν ομολογουμένως από συμπαθητικά μέχρι πολύ καλά κοκτέιλ, για Ελληνικά πάντοτε δεδομένα.

Δεν πειράζει, σκεφτήκαμε αφελέστατα, μπορεί να είναι πολύ καλά εδώ τα κοκτέιλ και η θέα, όπως και να το κάνουμε, πληρώνεται. Δίνουμε λοιπόν την παραγγελία μας (ένα Μάι Τάι και ένα Mosquito, σαν Μοχίτο με μέρμπον) η οποία έκανε 25 λεπτά να μας έρθει. Επαναλαμβάνω, το μαγαζί ήταν άδειο όταν πήγαμε και δεν γέμισε παρά πολύ αργά. Δεν δικαιολογούνταν λοιπόν η καθυστέρηση.

Με την πρώτη γουλιά ήρθε η απογοήτευση: πολύ αλκοόλ, άγαρμπα δεμένες γεύσεις. Το Mosquito ήταν καλύτερο από το Μάι Τάι, αλλά κανένα από τα δύο δεν δικαιολογούσε την τιμή του. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως με αυτήν την τιμή πίναμε κοκτέιλ στο Λονδίνο στα καλύτερα μπαρ και σε αστεράτα εστιατόρια. Αυτό όμως είναι μια άλλη πικραμένη ιστορία. Μας έφεραν και ένα μπολάκι φιστίκια, αλλά όχι νερό.

Ζητήσαμε λοιπόν δύο ποτήρια νερό και η απάντηση ήταν η εξής ηλίθια και εξοργιστική: μόνο εμφιαλωμένο μπορούμε να σας φέρουμε, αλλιώς αν θέλετε βρύσης πηγαίνετε και πάρτε μόνοι σας από το μπαρ. Αφού πέρασε η πρώτη κρυάδα, πήγα στο μπαρ και ζήτησα. Δεν είναι βλέπετε θέμα χρημάτων, είναι θέμα αρχής. Κανείς μα κανείς εστιάτορας/ιδιοκτήτης μπαρ/κλαμπ κλπ. δεν μπορεί να αρνηθεί το νερό βρύσης σε πελάτη βάσει του νόμου, εκτός εάν δεν είναι πόσιμο. ΚΑΝΕΝΑΣ. Συν του ότι, είναι ελληνικό έθιμο να σου φέρνουνε νεράκι με το καλωσόρισμα.  Τόσα λεφτά θα το πληρώσεις το διαολεμένο το κοκτέιλ, να μην δροσιστείς λιγάκι;

Τελοσπάντων, αποφάσισα να το καταπιώ και να μην το κάνω θέμα. Ήρθε εντωμεταξύ και υπόλοιπη παρέα, όλοι χαρούμενοι και ευδιάθετοι, να μην τους χαλάσω τη βραδιά. Έλα όμως που η βραδιά ήθελε να χαλάσει, γιατί μετά από αναμονή 35 λεπτών που ήρθαν και των άλλων τα κοκτέιλ, ανταλλάχτηκαν βλέμματα αηδίας όταν η κοπέλα που μας τα έφερε έχωσε τη μύτη της στα ποτήρια για να δει ποιό είναι ποιό. Τα κοκτέιλ ήταν απαράδεκτα. Ειδικά το Μοχίτο, έμοιαζε με παγωμένο ρόφημα μέντας 
με αλκοόλ. Νερό πάλι δεν ήρθε.  Ούτε και ταμιακή απόδειξη.

Αποφασίσαμε να παραπονεθούμε. Μιλήσαμε σε έναν κύριο, που εμφανέστατα δεν ήταν ο μάνατζερ, μετά ήρθε η σερβιτόρα μας και μας είπε με υφάκι πως “έμαθε ότι μας χάλασε τη βραδιά και αν μπορεί να αλλάξει αυτό” και μετά τέλος! Στο δρόμο προς την πόρτα μας πρόλαβαν με σφηνάκια. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, αλλά δεν τα ήπιαμε. Βρήκαμε κάποιον τρίτο κύριο και τον ρωτήσαμε πού μπορούμε να βρούμε το δελτίο παραπόνων. Μα ζήτησε να του πούμε τι τρέχει και τα είπαμε για τρίτη φορά, γιατί λέει σε εκείνον δεν είχε φτάσει η ιστορία.  Ήταν εμφανώς εκνευρισμένος που δεν ξέραμε πως όταν κάθεσαι σε τραπέζι δεν έχεις δικαίωμα για νερό βρύσης. Βέβαια το ότι δεν καθόμασταν σε τραπέζι αλλά σε σκαμπό στην μπάρα δεν τον απασχόλησε ιδιαίτερα, αλλά ούτε και ότι το σέρβις ή τα ποτά μας ήταν χάλια.

Μετά από οδύσσεια διαπραγματεύσεων και αρκετή αναμονή έφτασε επιτέλους το πολυπόθητο δελτίο στα χέρια μας το οποίο και συμπληρώσαμε. Όχι πως θα αλλάξει κάτι.  Απλά, για να ξέρετε κι εσείς ως καταναλωτές τα δικαιώματά σας, όλα τα εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης, ταβέρνες, ζαχαροπλαστεία κλπ. είναι υποχρεωμένα να έχουν σε εμφανές σημείο στην είσοδο το δελτίο παραπόνων, που είναι επίσημο έγγραφο σε τριπλότυπο και διαβάζεται με πολύ ενδιαφέρον από τους ελέγχους της νομαρχίας/υγειονομικής αρχής. Γι΄ αυτό και θα κάνουν τα πάντα (στην περίπτωσή μας δεν σκίστηκαν κιόλας) για να σας αποτρέψουν από το να το συμπληρώσετε.

Είμαι σίγουρη πως πολλοί από σας θα βρουν πως ήμασταν υπερβολικοί στις αντιδρασεις μας. “Έλα μωρε, δε βαριέσαι”, “δεν πειράζει”, “σιγά και τι έγινε”  κλπ. θα ήταν ίσως από τις πιο συνηθισμένους τρόπους αντιμετώπισης μιας παρόμοιας κατάστασης. Αλλά το υφάκι και η παντελής αδιαφορία προς τον πελάτη με κάνουν έξω φρενών, ειδικά όταν τα πληρώνω περισσότερο.

Με τόσο ανταγωνισμό που υπάρχει στο χώρο της διασκέδασης, δεν θα έπρεπε να λειτουργεί διαφορετικά η αγορά; Δεν θα έπρεπε να τους νοιάζει έστω και λίγο αν εγώ και η παρέα μου δεν θα ξαναπάμε στο μπαρ τους και θα προτιμήσουμε κάποιο από τα τόσα άλλα που και καλά ποτά κάνουν, και πιο φτηνά είναι και καλύτερο σέρβις έχουν; Μάλλον όχι. Αυτό τουλάχιστον μου έδειξε η συμπεριφορά τους. Ας όψεται λοιπόν. Έχει και αλλού πορτοκαλιές!

4 comments

  1. Εγω παλι θα συμφωνησω μαζι σας…..Η κατασταση εχει παραγινει με την Γκαζοχωρα που την “ειδε” ξαφνικα αριστοκρατια και χαιλικι…Αναπτυσεται τοσο ανισα αυτη η περιοχη που πραγματικα ειναι να απορεις…

  2. Ευχαριστώ για της συμπαράσταση. Καμιά φορά αισθάνομαι μια μοναξιά….

  3. opos sinithos, auto to idos magazi profanos thelei na kerdisei apo to arpa kolla kai oxi apo tin prospathia na prosferei poiotita – kai vlepo pos exoume ginei toso yiftoi me to nero!

  4. Έστω και δυο χρόνια μετά που διαβάζω τη διαμαρτυρία (!) με απέτρεψε από το να το προτείνω στην παρέα μου! Ευχαριστώ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s