Σινεμά στο Πιάτο -Το άρωμα της πράσινης παπάγιας

cinemastopiatoweb.jpg 

 Χτες το βράδυ, παρά τους 42 βαθμούς, αφήσαμε τα δροσερά προάστια για να παραβρεθούμε σε κάτι που στο χαρτί έμοιαζε πολλά υποσχόμενο: μια ταινία (Το άρωμα της πράσινης παπάγιας-Βιετναμέζικη 1994) στον όμορφο θερινό κινηματογράφο Δεξαμενή, συνοδευόμενη από την αντίστοιχη κουζίνα (Βιετναμέζικη) στο επίσης όμορφο Frame αμέσως μετά την ταινία, με 20 ευρώ μόνο. Την κράτηση την είχα κάνει πολύ καιρό πρίν, όταν είχα διαβάσει για το φεστιβάλ σε μια από τις free press εφημερίδες και ήταν η μόνη Δευτέρα που είχε θέσεις.

Δυστυχώς ‘τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα’ τα ξέρουμε καλά στην Ελλάδα. Την προηγούμενη φορά που είχα πάει σε event με μενού, ήταν ενός γνωστού οινοπαραγωγού, που διοργανώνει το ‘Εστιατόριο του Μήνα’ σε διάφορα Αθηναϊκά εστιατόρια. Το μενού περιλαμβάνει τρία πιάτα και το κρασί του οινοπαραγωγού με 30 ευρώ. Παρότι το εστιατόριο που πήγαμε ήταν -υποτίθεται- καλό, ήταν τόσο κακό το φαγητό, που με σόκαρε. Ούτε στο σκύλο μου δεν θα το έδινα. Πρέπει κανείς να προσπαθήσει πραγματικά πολύ, για να σερβίρει τέτοιες αηδίες και να μην ντρέπεται.

Είχα κάνει λοιπόν σιωπηλό όρκο ότι δεν θα το ξανακάνω. Αλλά έλα που μου κίνησε την περιέργεια το Σινεμά στο Πιάτο και έπεσα πάλι στην παγίδα.

 Την ταινία προλόγισαν οι Γιάννης Ζουμπολάκης και Νtένη Καλλυβωκά. Η Ντένη μας εξήγησε πως το μενού το είχε συστήσει εκείνη και οι συνταγές ήταν από δικά της βιβλία. Μας το περιέγραψε πολύ ωραία (αυτή τη δουλειά κάνει άλλωστε) και ακουγόταν λαχταριστό.

Το έργο δεν το είδαμε όλο. Φύγαμε στη μέση, γιατί ήταν πάαααααρα πολύυυυ αργόοοοο και ήμασταν κουρασμένοι (και ελαφρώς μπαϊλντισμένοι από τη ζέστη).

Χωρίς καμία τύψη ή φόβο μήπως δεν είμαστε αρκετά κουλτουριάριδες…κατευθυνθήκαμε μετά από 40 λεπτά χασμουρητού στο Frame.

Το οποίο, πρέπει να ομολογήσω, είναι ένα πανέμορφο μαγαζί. Μέσα στο πράσινο της Δεξαμενής και με όμορφα στρωμένα τα τραπέζια στο ύφος της ταινίας, μου φάνηκε σαν μικρός παράδεισος. Ξεκινήσαμε λοιπόν με τα κοτέιλ: εγώ πήρα ένα Manhattan (ήρθε σε λάθος ποτήρι, αλλά ήταν συμπαθητικό και τζάμπα γιατί χορηγός ήταν γνωστή μάρκα ουίσκι), ο Μ. πήρε ένα Mojito (χάλια) και η Ν. ένα Cosmopolitan (ακόμα πιο χάλια). Επίσης πρέπει να σας πω πως όλοι μας κατά 90% πίνουμε τα ίδια κοκτέιλ πάντα, οπότε έχουμε μέτρο σύγκρισης, αφού έχουν δοκιμαστει πολλάκις σχεδόν όλα της Αθήνας και πολλά του εξωτερικού. Τα κοκτέιλ στο Frame κοστίζουν 10 ευρώ, αλλά δεν αξίζουν ούτε 1.

Το μενού ξεκίνησε καλά με ένα μικρό μπολάκι κονσομέ και έναν δίσκο με τρία νοστιμότατα ορεκτικά: δύο είδη σπρινγκ ρολς, γαρίδες με σάλτσα πορτοκαλιού και μια -φοβερή ομολογουμένως- μελιτζανοσαλάτα με καβούρι. Έπειτα είχε μια σαλάτα με πράσινη παπάγια που ήταν μέτρια και μετά ένα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ κοτόπουλο με μάνγκο, σερβιρισμένο σε ένα ‘μπολ΄από ρυζόφυλλα (φύλλο κρούστας από ρυζάλευρο). Το κοτόπουλο ήταν σαν βραστό, χωρίς καμία γεύση, και ήταν κομμένο σε κύβους, μαζί με κύβους από μάνγκο και φασολάκια mangetout γαρνιρισμένα με μπόλικο δυόσμο και κόλιαντρο. Μου θύμισε φαγητό για αρρώστους με μορφή ‘δύο σε ένα’. Κάποιος είχε μπλέξει την φρουτοσαλάτα και το βραστό κοτόπουλο…Καμία συνοχή στης γεύσεις, καμία γεύση στο κοτόπουλο.

Η έλλειψη συνοχής ήταν ακόμη πιο εμφανής στο γλυκό, που παρά την εντυπωσιακή του εμφάνιση, είχε σοβαρά προβλήματα σύνθεσης. Αποτελούνταν από ένα πύργο με βάση μους μάνγκο, ακολουθούμενη από μους σοκολάτας, ένα λεπτό φυλλο σοκολάτας με γεύση μέντας, και ήταν γαρνιρισμένο με σορμπέ λέμονγκρας. Δίπλα του είχε ένα σφηνάκι με μινιατούρα φρουτοσαλάτας μάνγκο και πεπόνι. Αν έφτιαχνε κανείς μια ‘τέλεια κουταλιά΄αποτελούμενη από όλα αυτά μαζί, νόμιζε πως είχε κάνει λάθος. Και αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει σε ένα γλυκό. Το σορμπέ ήταν σκληρό, η μους μάνγκο περίεργη στην υφή με τα λιπαρά να σκεπάζουν τη γεύση του μάνγκο, η σοκολάτα δεν ταίριαζε με κανένα από τα δύο.

Το φιάσκο τελείωσε με το λογαριασμό. Μας είχαν χρεώσει 4 ευρώ το μπουκάλι το νερό. Είπαμε, καταργήθηκε το κουβέρ, αλλά αυτό δεν είναι αρκετός λόγος για να καπελώνεται ο πελάτης με 4 ευρώ το νερό, ειδικά σε νύχτα καύσωνα…Η μπύρα πόσο να έχει άραγε;

Η τελική μου άποψη για αυτό το γεγονός είναι πως στην Ελλάδα το μενού αντιμετωπίζεται λίγο επιπόλαια από τους εκάστοτε σέφ-μαγαζάτορες, λες και απευθύνεται σε πελάτες Β’ κατηγορίας. Εγώ δεν θα ξαναπάω στο Frame, γιατί δεν έφαγα καλά. Και νομίζω ότι πολλοί από τους χθεσινούς συνδαιτημόνες μου θα σκεφτούν το ίδιο.

Τον όρκο πάντως τώρα τον παίρνω φωναχτα:

ΜΕΝΟΥ ΠΟΤΕ ΠΙΑ! 

One comment

  1. Εγώ δε θα ξαναδώ ταινία με τη λέξη παπά(ρ)για στον τίτλο. Και θα αρχίσω πλέον να παίρνω και το cosmopolitan μου σε θερμός (υπάρχουν άραγε ποτήρια μαρτίνι μιας χρήσης?).

    ΜΕΝΟΥ ΠΟΤΕ ΠΙΑ! You said it, sistah!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s