48 URBAN GARDEN

48UG

Στο 48 Urban Garden σκεφτόμουν να πάω καιρό, μιας και με εξίταρε ιδιαιτέρως η ιδέα της καντίνας μέσα στο χώρο του εστιατορίου και ήθελα να δω τι είχε γίνει πλέον το παλιό 48 που στην εποχή του έγραψε ιστορία. Έτσι λοιπόν πήγαμε μεγάλη παρέα το προηγούμενο Σάββατο έχοντας κλείσει τραπέζι για φαγητό, αφού θέλαμε να δοκιμάσουμε τις γεύσεις, αλλά και να πιούμε ποτό.

Ο χώρος είναι πολύ ευχάριστος και κάπως χωρισμένος σε δύο μέρη: στη μια πλευρά είναι το εστιατόριο, με την καντίνα να δεσπόζει στο χώρο και στο άλλο το μπαρ, όπου μπορεί κανείς να καπνίσει, σε αντίθεση με το εστιατόριο,όπου το κάπνισμα επιτρέπεται αργά, μόνο δηλαδή όταν όλοι έχουν τελειώσει το φαγητό τους.

Ο κόσμος είναι καλοβαλμένος, χωρίς υπερβολές, 30 something, μπορείτε να βάλετε και το κατιτί σας, ή να πάτε πιο απλά. Η μουσική επίσης ήταν πολύ καλή, και δημιουργούσε μια μπαρίστικη ευχάριστη διάθεση, χωρίς απαραίτητα να είναι mainstream.

48UG-MenuΚαθίσαμε λοιπόν στο τραπέζι μας , ευχαριστημένοι, χαζεύοντας τον κόσμο και ρίχνοντας ματιές στο μενού, μέχρι να έρθουν για την παραγγελία. Το μενού είναι πολύ μικρό, καλό δείγμα συνήθως. Απλά δεν είχε καμία σχέση με το concept της καντίνας μέσα στο χώρο. Θα ήθελα δηλαδή να δω κάτι σαν “ωραιοποιημένο street food” και δεν το είδα.  Οκ, θα πείτε, και δικαιολογημένα, “δικό σου πρόβλημα”. 

Μην βλέποντας κάτι πιο συγκινητικό, τελικά κατέληξα στην πικάνια (picanha), παρόλο που 1) ήταν πανάκριβη (25 ευρώ) και 2) είχα τη γευστική μνήμη της πικάνιας στο Base Grill που είναι αξεπέραστη στο δικό μου γευστικό σύμπαν, και δύσκολα μπορεί να την φτάσει κάποιος. Μιας και ήμασταν πολλοί, παραγγείλαμε σχεδόν όλο το μενού, οπότε έχω πλήρη εικόνα του φαγητού που θα σας περιγράψω παρακάτω.

Θα ξεκινήσω όμως λέγοντας πως το πρώτο πιάτο έφτασε στο τραπέζι μας 1 ώρα και ένα τέταρτο αργότερα. Όταν παραπονεθήκαμε, η μπλαζέ δικαιολογία ήταν “έχει πέσει πολλή δουλειά”, λες και δεν έχουμε ξαναβγει Σάββατο βράδυ σε άλλα μέρη με καλή εξυπηρέτηση. Περίμενα τουλάχιστον ένα μικρό κέρασμα, ως δείγμα καλής θέλησης.

Εν τω μεταξύ, επειδή λιμοκτονούσαμε και το είχαμε ρίξει στο ψωμί και το λάδι που είχε το τραπέζι, ζητήσαμε λίγο ψωμάκι ακόμη, το οποίο ήρθε μεν, αλλά παγωμένο από την κατάψυξη. ΝΟ COMMENT. 

Τα δείγματα δεν ήταν καλά, αλλά η παρέα ήταν, οπότε συνεχίσαμε να πίνουμε το κρασί μας αμέριμνοι, συζητώντας τα καυτά θέματα της επικαιρότητας και ελαφρώς κουτσομπολεύοντας τα celebrities που βλέπαμε. Μέχρι που έφτασε το φαγητό στο τραπέζι και τότε ξεκίνησε το πάρτυ απογοήτευσης. Το ceviche λαβράκι (12 ευρώ) ήταν τόσο ξινό, που δεν τρωγότανε. Το vitello tonnato (15 ευρώ) ήταν πιο καλό, αλλά κυριολεκτικά τρεις λεπτές φέτες. Μπορεί και να μην έφτανε τα 100γρ συνολικά. Η πράσινη σαλάτα δεν είχα καθόλου χαρακτήρα (8 ευρώ) και ήρθε με ρόκα, ενώ η φίλη μας που είναι αλλεργική, την είχε ζητήσει επίμονα χωρίς. Και το ταρτάρ σολομού ήταν κόκκινο σαν παντζάρι, άγευστο και πάνω σε ένα αδιάφορο καυτερό πουρέ (horseradish φαντάζομαι). To Dirty Burger (11 ευρώ) ήταν απλά οκ, ενώ η picanha ήρθε – εννοείται- μισή μερίδα, και κυρίως ήταν ΚΡΥΑ!!!! Το κρέας ήταν νόστιμο, αν και δεν έφτανε το επίπεδο του Base Grill. 

Όπως καταλαβαίνετε στο 48 Urban Garden δεν θα ξαναπάω, για όλα τα παραπάνω. Κυρίως όμως, γιατί αισθάνθηκα να μεταφέρομαι νοερά στις αρχές του 2000, που όλα τα πιάτα ήταν μικρά, μοδάτα και ακριβά, τα μαγαζιά είχαν τουπέ λες και σου έκαναν χάρη και κανείς δεν τολμούσε να παραπονεθεί. Το θέμα είναι πως δεν είχαμε κρίση τότε και νομίζω πως πια έχουμε αναπτύξει μια έστω και μικρή καταναλωτική συνειδηση, για να μην προτιμούμε τις επιχειρήσεις που μας κοροϊδεύουν. Επιλογές για Bar Restaurants έχουμε πολλές ευτυχώς…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s