Tomorrow is the day of our National Elections, and we are all very anxious about what’s going to happen, mainly because none of the big ‘ole parties will win and we will have a coalition government. I personally think this might be a good thing, but we’ll see.

In order to ease my mind from the big day, I decided to make an old favourite of mine, beef stew with fresh oregano and graviera, the hard cheese (like Pecorino) you find in many areas of Greece. The dish is based on my mother’s recipe, one she unfortunately hasn’t cook for a very long time. My only “deviation” from the original is the use of fresh oregano, instead of dried, which gives the dish a lovely fresh flavour. There is a very large bush of oregano close to my house and I always pick a bit when I go past, as it always is a great addition to dishes that need herbs and of course to tomato salad.

The other thing which really made a difference, was the use of a special piece of cut from the chuck, also called the “chuck fillet”. I don’t know what that would be in your country, (perhaps top blade steak?), but it is worth seeking out, as it is lean, but particularly tender.

As with any stew, the secret is to sear the meat well, so that the dish gains depth of flavour. Also, if you can’t find Greek graviera where you live, just substitute it with Pecorino or Cheddar.

———–

Μπορεί αύριο να έχουμε εκλογές και να μην ξέρουμε ακριβώς τί θα μας ξημερώσει τη Δευτέρα, αλλά η ζωή, θέλουμε δεν θέλουμε,  συνεχίζεται.  Αφήστε, δε,  που σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται κανείς κάτι “καθησυχαστικό”, comfort food δηλαδή.

Εγώ θα μοιραστώ μαζί σας μια συνταγή κλασική και αγαπημένη, που η μητέρα μου την έφτιαχνε παλιά και την έλεγε “Ζακυνθινό”, αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο βγήκε από το συνταγολόγιό της. Πρόκειται για μοσχαράκι ριγανάτο που στο τέλος, μέσα στο νόστιμο ζουμάκι ρίχνει κανείς και λίγη γραβιέρα σε μικρα κομμάτια, η οποία όχι μόνο λιώνει κια νοστιμίζει το φαγητό, αλλά δένει και τη σάλτσα.

Στη δικιά μου εκτέλεση η ρίγανη είναι φρέσκια, κομμένη από ένα θάμνο λίγο πιο κάτω από το σπίτι, ο οποίος την εποχή αυτή οργιάζει. Μπορείτε να την φτιάξετε και με ξερή, εννοείται, αλλά η φρέσκια πραγματικά μοσχοβολάει. Το μυστικό είναι να την ρίξετε στο τέλος, για να μην πικρίσει.

Το φαγάκι αυτό δεν κάνει πολλή σάλτσα, οπότε θέλει κάτι συνοδευτικό που να μην την έχει ανάγκη, όπως ένα νόστιμο πιλάφι, πουρέ ή πατάτες φούρνου.

Σημείωση: πρόσφατα ανακάλυψα ένα πολύ τρυφερό κομμάτι του μοσχαριού με το όνομα σπαλομύτα ή βασιλοπούλα. Πρόκειται για το “φιλέτο”της σπάλας, που χωρίς να έχει λίπος γίνεται υπέροχα μαλακό και νόστιμο. Μαζί με το “χτένι”, είναι νομίζω τα πιο μαλακά κομμάτια του ζώου για κατσαρόλα. Ζητήστε το από το χασάπι σας και δεν θα χάσετε!

Continue reading →

I am not a fan of junk food, hence the name of the blog, apart from Greek souvlaki with gyros, the famous street food, the only food of Greece I really missed when studying abroad. There is something magical about the soft pita bread, the crispy, salty pork slivers and the juicy bits in between (tzatziki, tomato, onions, mustard, fries) which makes my mouth water. It is also one of the few things I do not make at home, first of all because it is so hard to replicate and secondly because one can still find good cheap souvlaki to eat everywhere in Athens (and all of Greece of course).

You might be wondering therefore why I am posting a souvlaki recipe. Well, this is no ordinary souvlaki, although it is just as juicy and mouthwatering as the real deal, with the difference that it is meant to be made at home and has ingredients you can find in almost any part of the world.

The main recipe belongs to a well-known Greek chef, Giannis Loukakos, and I have slightly tweaked it to make it less time-consuming, an important factor I think for the home cook. It is vital you choose the right part of meat for this dish: pork neck. With its high fat content neck is perfect for slow roasting, as the fat is rendered during cooking giving the most succulent, tender meat you will have ever tasted. This meat is then wrapped in a tortilla instead of the usual souvlaki pita, making each bite slightly less “bready”, and adorned with crispy salad leaves, chopped tomatoes or mustard and Greek yogurt. 

A wonderful dish like this deserves an equally good wine. I was lucky to have a nice bottle of Rossiu di Munte Pinot Noir 2008 (means ‘Red of the Mountain” in the local dialect) by Katogi Averoff at hand,  which was sent to me a while ago to taste and blog about. Set on the steep slopes of Pindos mountains, the vineyards of Katogi are I think the highest in Greece (940m above sea level), which means that the grapes have enough cool weather to produce a good Pinot.The winery also boasts a beautiful hotel and I think that it would be worth a visit, if you ever decide to see more than the islands in Greece.

The wine itself was medium-bodied, with nice, round tannins and lovely cherry fruit on the nose and palate. Its price is quite high for Greek standards (19-20 euro) which is partly due to the quality of the vinification process and the low production. Although duck would have been my first choice for a Pinot wine, it really suited the tender, mellow flavour of the meat and I am happy to have paired the two together. The next day we tried it with some full flavoured cheeses: an Appenzeller, a Vacherin and a 36 month old chunk of Parmiggiano Reggiano and it was really good with them too.

———-

Αυτό το μπλογκ μπορεί να λέγεται …not junk food, αλλά προσωπικά έχω αδυναμία στο κλασικό ελληνικό Junk που λέγεται σουβλάκι, ειδικά στον “πιτόγυρο”. Είναι ίσως το μοναδικό φαγητό που μου έλλειψε όσο σπούδαζα στο εξωτερικό, αφού τα υπόλοιπα μπορεί κανείς να τα βρει ή να τα φτιάξει μόνος του. Δυστυχώς το ελληνικό αυτό σουβλάκι δύσκολα γίνεται στο σπίτι, και στην τελική γιατί να μπει κανείς στη διαδικασία, όταν υπάρχουν τόσα καλά μέρη που το πουλούν έτοιμο;

Θα αναρωτιέστε λοιπόν, γιατί σας προτείνω σπιτικό σουβλάκι. Η απάντηση είναι απλή: γιατί τέτοιο σουβλάκι δεν έχετε φάει ποτε! Καταρχάς το κρέας λιώνει στο στόμα και έχει μια τόσο βαθιά νοστιμιά, που δύσκολα τη βρίσκει κανείς. Κατά δεύτερον, γιατί η πίτα που χρησιμοποιείται είναι τοτρίγια και όχι η κλασική, οπότε το αποτέλεσμα είναι λογότερο ψωμένιο, και τρίτον γιατί είναι τόσο εθιστικό, που καλύτερα να φτιάξετε λίγο παραπάνω!

Η συνταγή είναι βασισμένη σε αυτή του Γιάννη Λουκάκου από το βιβλίο Ψωμί και Αλάτι, The Cookbook, ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά βιβλία μαγειρικής και θα την βρείτε παρακάτω. Στη συνταγή του μείωσα κατά το ήμισυ το κρεμμύδι και έφτιαξα το πιάτο με συνδυασμό χύτρα ταχύτητας και μαγείρεμα απλό, για να μειώσω το χρόνο, ένα στοιχείο σημαντικό για το σπιτικό μάγειρα.

Το υπέροχο αυτό έδεσμα χρειαζόταν κι ένα καλό κρασί. Αποφασίσαμε λοιπόν να ανοίξουμε ένα από τα δύο μπουκάλια που μου είχαν στείλει να δοκιμάσω από το Κατώγι-Στροφιλιά, το ερυθρό Rossiu di Munte Pinot Noir 2008. [Ξέρετε το πρώτο κρασί που ήπια ποτέ, στα 23 μου χρόνια, ήταν το Κατώγι Αβέρωφ ερυθρό, που τότε ήταν πολύ της μόδας, οπότε έχω μια συναισθηματική σχέση με την ετικέτα.]

Το Pinot Noir είναι μια ποικιλία που αγαπά το κρύο (είναι το βασικό σταφύλι της Βουργουνδίας) και στο Μέτσοβο καλλιεργείται σε πολύ μεγάλο υψόμετρο (940 μέτρα). Όπως ήταν αναμενόμενο, το κρασί ήταν καλοφτιαγμένο, μεσαίου όγκου (χαρακτηριστικό της ποικιλίας), με έντονη μύτη κερασιού, ευγενικές ταννίνες και σωστή δομή. Η λίγο τσουχτερή τιμή του (19-20 ευρώ περίπου), εν μέρει δικαιολογείται από την προσεγμένη οινοποίηση, (γαλλικά δρύϊνα βαρέλια, παραμονή στις οινολάσπες του, 12-μηνη ωρίμανση κλπ), αλλά και από τη χαμηλή παραγωγή.  Αν και η πάπια είναι η πρώτη επιλογή γαι ένα μπουκάλι Pinot Noir, το συγκεκριμένο ταίριαζε πολύ ωραία με το χοιρινό και τη δεύτερη ημέρα το δοκιμάσαμε με ένα πλατώ τυριών, με τα οποία πήγαινε εξίσου καλά (μια παρμεζάνα παλαιωμένη, ένα Vacherin και ένα Appenzeller).

Continue reading →