Olive oil wheat rusks from Kythera/ Παξιμάδια Κυθήρων με ελαιόλαδο (λαδοπαξίμαδα)
Kythera is a less known, but stunning Greek island, situated south of the Peloponnese. It has some of the nicest beaches I have ever seen and, in contrast to the Cyclades, it is actually quite green. Although Kythera have developed touristically, locals have managed to keep a very high standard in both accommodation and services, attracting tourists with interests in nature, archaeology and gastronomy. Two of the most famous products of Kythera are honey and rusks.
“Rusks” are in general very common in Greece, the most famous of which is the Cretan dakos, made of barley. They are basically slices of bread that have been baked again so they harden and can keep for very very long periods of time. They are great to have around in case one runs out of bread and we always have a jar full of them at home. Our dinner very often consists of a rusk and some cheese (plus tomato in the summer), as lunch is the main meal of the day.
Although I buy my rusks ready made I discovered that if I really want to enjoy Kythera rusks I need to make them myself, the reason being that their high olive oil content makes them go rancid quickly. I think it is almost impossible to find very fresh ones at the supermarket because, in contrast to other types of rusks, the olive oil rusks of Kythera don’t last for more than 1 week to ten days, so if you don’t know whether you’ll like them, halve the recipe.
Olive oil rusks from Kythera taste fantastic. They are crispy, but not hard, so you don’t need to “wet” them, as you do with barley rusks for example. The best way to enjoy them is with some hard cheese (a graviera for example) drizzled with some thyme honey, or with any other savoury treat you can think of. I also crumble them in salads like croutons, they give a very nice taste and texture. It is very possible you’ll get hooked up on them, but remember they are quite high in calories!
———-
Παξιμάδια διαφόρων ειδών πάντοτε υπάρχουν στο σπίτι, αφού το βράδυ πολύ συχνά θα φάμε λίγο παξιμάδι με τυρί (το μεσημεριανό είναι το κυρίως γεύμα μας). Πιο συχνά έχουμε ντάκους κριθαρένιους, αλλά καμιά φορά μου κάνουν πολύ κέφι και τα λαδοπαξίμαδα Κυθήρων, που όμως δεν είναι για καθημερινή κατανάλωση καθώς έχουν αρκετό λάδι. Είναι επίσης και τα μόνα που αξίζει να φτιάξει κανείς, γιατί τα αγοραστά είναι συχνά λίγο ταγγισμένα. Γενικά δεν κρατάνε για πολύ καιρό (περίπου 10 μέρες), οπότε αν δεν τρώτε μανιωδώς παξιμάδια, φτιάξτε τη μισή ποσότητα από τη συνταγή που σας δίνω.
Τα πιο διάσημα λαδοπαξίμαδα Κυθήρων φτιάχνονται στον Ποταμό στο βόρειο τμήμα, το μεγαλύτερο χωριό του νησιού και εμπορικό κέντρο. Η υφή τους είναι τραγανή, αλλά λόγω του λαδιού δεν είναι σκληρά, οπότε δεν χρειάζονται και βρέξιμο. Είναι νόστιμα με ότι και να τα φάει κανείς και ειδικά με την ντόπια γραβιέρα περιχυμένη με (επίσης ντόπιο) θυμαρίσιο μέλι. Μπορούν κάλλιστα να αντικαταστήσουν τον ντάκο σε σαλάτα με ντομάτα και εγώ πολύ συχνά τα χρησιμοποιώ ως κρουτόν σε πράσινες σαλάτες.
Η συνταγή είναι πανεύκολη και αν πραγματικά αγαπάτε τα παξιμάδια ή έχετε φίλους που τα αγαπούν, δοκιμάστε τη. Απλά προσέξτε γιατί είναι εθιστικά!
read more…
Chicken, pistachio and apricot terrine/ Τερίνα κοτόπουλου με φυστίκι Αιγίνης και ξερά βερίκοκα
Terrines and pates are one of my big time love affairs. Unfortunately I do have a slight problem when handling intestines, which I am trying to overcome, plus getting hold of a pig’s liver in Greece seems like a really difficult task. Apparently it is illegal to sell it, or something like that, so you need to be friends with the butcher and I am not.
So when I discovered this recipe years ago, I immediately fell in love with it, as it presents no difficulties to the cook (well, basically me), plus it gives a very very tasty and good looking terrine. It is also much lighter in taste and calories and every time I have served it it always gets complements.
Pistachios are at their best this time of year, still nice and fresh and really give that extra “oomph” to the taste and appearance. Buy good quality streaky bacon, but not back bacon, as one needs the fat to make the terrine moist and tasty. I would serve this as a first course but it does make a nice meal on its own with salad and a good quality baguette.
——–
Οι τερίνες και τα πατέ είναι από τις μεγάλες μου αδυναμίες, αλλά δεν φτιάχνω τις “αυθεντικές” ποτέ, αφού συνήθως χρησιμοποιούν συκώτι χοιρινό, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς στην Ελλάδα, αφού, αν δεν απατώμαι, η πώλησή του απαγορεύεται. Παρόλα αυτά η συνταγή που σας δίνω σήμερα ξεπερνά το σκόπελο αυτόν και δίνει μια τερίνα πολύ γευστική, σαφώς ελαφρύτερη σε γεύση και θερμίδες, και πανέμορφη να τη σερβίρετε σε ένα τραπέζι. Έχει λάβει πάντοτε πολλά κομπλιμέντα και είναι πανεύκολη στην παρασκευή της.
Τα φυστίκια ΑΙγίνης είνα στα καλύτερά τους αυτήν την εποχή, αφού είναι ακόμη αρκετά φρέσκα. Όσον αφορά το μπέϊκον αγοράστε καλής ποιότητας, αλλέ μην φοβηθείτε τα λιπαρά του, τα οποία η συνταγή τα χρειάζεται για να μην στεγνώσει πολύ. Η τερίνα σερβίρεται κάλλιστα ως πρώτο πιάτο, αλλά αποτελεί και γεύμα από μόνη της, ιδιαίτερα αν συπληρώσετε με λίγη σαλάτα και καλό ψωμί.
Πιατέλα και ασορτί σπάτουλα, Decorate Life, Βάρναλη 42, Ν. Ευρθραία
Quince is one those overlooked fruits that have so much potential, it is actually strange that people don’t know about them or even stranger why they don’t like them. Perhaps it is because you can’t really eat them raw, you have to cook them in order to enjoy their lovely aromas.
I was given a large batch of quince organically grown at a friends orchard (I do have many friends with orchards don’t I?) and after enjoying them in this lovely traditional beef stew, I wanted to make something sweet. I was thinking of turning them into a Tatin, but then this tart won me over.
It was unexpectedly good. So good in fact that even people that don’t eat quince gorged it down and left me wondering why I had not made it earlier. It is buttery, tangy, sweet, soft, crunchy and almondy all at the same time and I think this is an unbeatable combination of taste and texture.
The only drawback is the long time it takes to be prepared, mainly because the quince needs to be roasted and that takes about 2 hours. You could poach it of course in order to save time, but the taste will not be the same as roasting makes quince caramelize. However, it is very easy to break down the steps during the week and so not fell the time commitment that much. Roast quince can last up to five days in the fridge and the tart shell for at least two if it is part baked, so on the day you want to serve it you only have to beat the almond cream and bake the tart.
——-
Για τον περισσότερο κόσμο τα κυδώνια είναι λίγο “λευκός ελέφαντας’ , δεν ξέρουν δηλαδή τί να τα κάνουν. Αυτό κυρίως οφείλεται στο ότι τα κυδώνια είναι ίσως ένα από τα λίγα φρούτα που δεν τρώγονται ωμά, παρά μόνο έπειτα από επεξεργασία, πρέπει δηλαδή να τα κάνει κάποιος να τα φτιάξει γλυκό, μαρμελάδα, κυδωνόπαστο, κλπ. κλπ.
Για μένα έχουν από τις πιο φίνες γεύσεις και μπορούν να αντικαταστήσουν επάξια το μήλοσ ε όλες τις συνταγές. Πρόσφατα μου έφεραν πολλά καταπληκτικά κυδώνια από ένα κτήμα (έχω πολλούς φίλους με κτήματα νομίζω τελικα!) και βάλθηκα να τα αξιοποιήσω καταλήλλως. Τα μισά τα έκανα με μοσχαράκι στην κατσαρόλα ενώ τα υπόλοιπα σκεφτόμουν να τα φτιάξω μια ανάποδη τάρτα τατέν, μέχρι που βρήκα τη συνταγή που σας δίνω σήμερα και άλλαξα γνώμη.
Η τάρτα αυτή είχε τόσο αναπάντεχα μεγάλη επιτυχία σε όσους της οικογένειας δεν τρώνε κυδώνια, που αναρωτήθηκα γιατί δεν την είχα δοκιμάσει νωρίτερα! Είναι γλυκιά και λίγο όξινη μαζί, τραγανή και βελούδινη ταυτόχρονα, ενώ η ζύμη τηςτρώηεται κάλλιστα και σκέτη. Το μόνο αρνητικό που έχει είναι πως χρειάζεται αρκετό χρόνο για να την φτιάξει κανείς, κυρίως επειδή τα κυδώνια για να ψηθούν στο φούρνο θέλουν περίπου 2 ώρες.
Παρόλα αυτά, μπορείτε έχετε ψήσει τα κυδώνια από πριν αφού διατηρούνται άριστα 4-5 μέρες στο ψυγείο, ώστε να μειώσετε το χρόνο παρασκευής της. Το ίδιο ισχύει και με τη βάση της τάρτας η οποία αφότου ψηθεί, διατηρείται και αυτή στο ψυγείο καλά σκεπασμένη για μια-δύο μέρες. Αξίζει πάντως να την προσπαθήσετε γιατί γίνεται υπέροχη! read more…
Free range chicken with porcini mushrooms/ Αλανιάρικο κοτόπουλο με βασιλομανίταρα Γρεβενών και κρασί
When I was about 8-9 years old my father had discovered a man in the market who was a mushroom collector and sometimes he would bring back beautiful large yellow mushrooms, which he would then serve fried. Their taste and texture were fantastic and I think that this is when I really got hooked up with mushrooms for the first time.
Unfortunately in Greece wild mushrooms are very hard to find fresh. I actually thought for many years that they do not grow here, because I never saw them at the market, but this of course is stupid, as we do have large forested areas, especially in Northern Greece. One of those areas, Grevena, has recently showed a lot of mushroom “activity” and nowadays there are a few collectors who dry their mushrooms and sell them to Athens and other places in Greece.
The recipe I give you today relies mainly on excellent ingredients: free range chicken and dried porcini mushrooms from Grevena. Of course you could use any porcini mushrooms you can find and if you are lucky to live in a country where fresh wild mushrooms are common, use those instead. It is a simple yet very tasty dish that you can easily make as a weekday meal or for friends. Just open a bottle of good white wine (a lightly oaked Chardonnay I think would suit it really well), sit back and enjoy!
———–
Πριν πάρα πολλά χρόνια, τη δεκαετία του ‘80 , είχε βρει ο πατέρας μου έναν κύριο στην αγορά που έφερνε στην εποχή τους κάτι μεγάλα πορτοκαλί μανιτάρια, τα οποία τα κάναμε τηγανιτά (αν δεν κάνω λάθος τα λένε λαχτάριους). Η γεύση τους και η υφή τους μου έχουν μείνει για πάντα χαραγμένες στη μνήμη και νομίζω από τότε ξεκίνησε και η μεγάλη μου αγάπη για τα μανιτάρια. Ευελπιστώ πως κάποτε μια από τις δεξιότητες που θα αποκτήσω θα είναι και η συλλογή μανιταριών. Έτσι κι αλλιώς δεν νομίζω να υπάρχει άλλος τρόπος να τα απολαύσω, καθότι στο εμπόριο δυστυχώς δεν κυκλοφορούν ευρέως (όπως στο εξωτερικό…).
Η απουσία άγριων μανιταριών από την εγχώρια αγορά με είχε κάνει να πιστέψω πως στην Ελλάδα δεν φυτρώνουν μανιτάρια, πράγμα που θα ήταν βέβαια απίθανο, αφού και βουνά έχουμε και δάση. Τα τελευταία χρόνια όμως υπάρχει αρκετή κίνηση ως προς αυτό τον τομέα και ως κύρια μανιταροπαραγωγός περιοχή έχουν αναδειχθεί τα Γρεβενά. Προϊόντα με βάση το μανιτάρι, αλλά και αποξηραμένα μανιτάρια μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο του βραβευμένου Κωνσταντίνου Τσάτα, αλλά και σε επιλεγμένα καταστήματα. Αν κι εσείς αγαπάτε τα μανιτάρια και θέλετε να δείτε περισσότερες συνταγές ή να μάθετε γι’ αυτά πηγαίνετε στο πολύ καλό blog της Δήμητρας Βέργου, συγγραφέως και του βιβλίου “Τα μανιτάρια, από το δάσος στην κουζίνα”.
Μπορεί η συγκεκριμένη συνταγή να φαίνεται απλή, αλλά η υπέροχη γεύση της βασίζεται κυρίως στα άριστα υλικά. Αναζητήστε λοιπόν αλανιάρικο κοτόπουλο, βασιλομανίταρα Γρεβενών, μαγειρέψτε χωρίς βιάση, και απολαύστε ένα πραγματικά εξαιρετικό δείπνο. Αν θέλετε δε να είναι όλα τέλεια, κρυώστε και ένα καλό μπουκάλι κρασί (π.χ. ένα Chardonnay χωρίς πολύ βαρέλι)!
read more…
This is one of the oldest recipes in my recipe book. It belongs to a very good friend of my mothers and I used to make it quite often when I was in high school. It was a fashionable cake back then, as it is easy and looks impressive, but other trendier recipes have now overshadowed it.
However, it still remains a favourite of mine as it is moist and fluffy and a perfect treat after a meal or with coffee in the afternoon. I particularly like it warm with a ball of good quality vanilla or kaimaki ice cream, but cinnamon or dulce de leche will also suit it really well.
————
Είναι μερικές συνταγές που παραμένουν βαθιά αγαπημένες μου, παρά τα χρόνια. Παρμένες από νοικοκυρές ολκής, φίλες της μαμάς μου, γραμμένες πρόχειρα στο τετράδιο με τις συνταγές που κρατάω από την εφηβεία μου, επανέρχονται συχνά-πυκνά και γεμίζουν την κουζίνα με αρώματα και μνήμες.
Σε αυτές ανήκει και η μηλόπιτα η ανάποδη, που ήταν πολύ της μόδας κάποτε, αλλά την υποσκέλισαν άλλες πιο “μοδάτες”. Εμπνευσμένη φαντάζομαι από τη γαλλική τάρτα τατέν, η οποία όμως έχει φύλλο σφολιάτας για βάση και όχι κέικ, γίνεται ζουμερή, αφράτη και νόστιμη, ότι πρέπει για τις κρύες μέρες που έχουν έρθει. Τρώγεται πολύ ωραία ζεστή και συνοδεύεται από μια μπάλα παγωτό, κατα προτίμηση κανέλα ή βανίλια, αλλά και το καϊμάκι ή η καραμέλα βουτύρου της πάει. Αυτή η αντίθεση ζεστού κρύου την απογειώνει στο στόμα καθιστώντας τη τέλεια ως επιδόρπιο μετά από ένα γεύμα ή ως απογευματινή αμαρτία παρέα με καφέ.
After this week’s petit mash tutorial I felt that a shepherd’s pie would be perfect to put all this knowledge into use. Shepherd’s pie, or cottage pie as it is now more politically correct to call this type of pie made with beef mince and mashed potatoes, is very restrained for my taste in its traditional form. I mean ok, I have had some really good shepherd’s pie in England that only contained minimum ingredients (potatoes, mince, carrots, celery, peas ), but since I am not in a such a mood lately and I am Greek, I thought that I could definitely pack mine with more vegetables and flavour. The final result is -surprise! surprise!- very tasty indeed and with all these veggies, quite healthy too.
Needless to say that you can make shepherd’s pie with leftover potato mash and meat from a roast or stew and it will still taste gorgeous.
——
Μετά το μικρό μάθημα περί πουρέ πατάτας σκέφτηκα πως θα ήταν σκόπιμο να σας δώσω μια πολύ κλασική και εύκολη καθημερινή συνταγή της Αγγλικής κουζίνας, δουλεμένη όμως για τα Μεσογειακά μας γούστα. Προκειται για την πίτα του βοσκού, η οποία πολύ συχνά φτιάχνεται με αρνί και όχι με μοσχάρι, και περιλαμβάνει ελάχιστα υλικά (πουρέ, κιμά, καρότα, σέλερι, αρακά). Έχω φάει πολλές καλές τέτοιες πίτες στην Αγγλία, όμως λιγάκι γεύση παραπάνω δεν βλάπτει. Τελικά το πιάτο αυτό εκτός από νόστιμο και χορταστικό, με τόσα λαχανικά που περιέχει, γίνεται και πολύ υγιεινό!
Εννοείται πως η πίτα του βοσκού είναι ένας τέλειος τρόπος να χρησιμοποιήσετε πουρέ που σας έχει μείνει ή κρέας μαγειρευτό/ψητό. Θα γίνει εξίσου νόστιμη και θα έχετε ένα καινούριο φαγητό στο τραπέζι σας.
A meal without some cheese is like a beautiful woman with only one eye
Brillat-Savarin
Cook the Books is a bi-monthly cooking and reading event founded by Rachel at Crispy Cook, Deb at Kahakai Kitchen and moi. Being the host of this term I chose French Lessons, Adventures with Knife, Fork and Corkscrew, by famous writer Peter Mayle, a book dedicated to French food festivals.
I picked my copy of the book at a lovely second hand bookstore in Amsterdam specializing in cookbooks, called Books for Cooks (Kast 1 en 2, Oudemanhuispoort, 1012 CN Amsterdam, tel 0651768845) and immediately fell in love with it. This was not just a book about food. It was a book about a nation’s attitude towards local produce in general. As I read and read, I wanted to be part of all these festivities. I wanted to taste fresh truffles, try frogs legs, eat a whole Bresse chicken, savour snails, participate in the Burgundy auction and even run the Marathon (du Medoc) just to taste the wines.
Books for Cooks Amsterdam
Most of all, however, I wanted to try Livarot, the cheese Mayle dedicates a whole chapter to (“Love at first sniff”). There he describes the Livarot cheese festival that ends in an eating competition (the grands mangeurs). The winner would have to consume about 2 kilos of cheese within the allotted time (15 minutes) and before his/her opponents, washed down with copious amounts of cider, another famous product of Normandy. The idea of eating so much cheese in one go did make my stomach churn a little bit, but the whole Livarot cheese business left me yearning for more.
Time flew and I was having a very hard time deciding what to make for Cook the Books. About two days ago chance drove me to a French supermarket chain in search for some hard-to-find ingredients. I get seriously disoriented in big places like that and, as I was looking for the frozen fruit isle (to pick up some raspberries), I bumped into the cheese section.
Being the cheese-lover that I am, I started browsing through the quite impressive selection, when, under a pile of Brie I spotted something very very exciting: a whole wheel of Livarot cheese, sitting there waiting for me to take it home! Looking closer I realized that there was a wide variety of French cheeses to choose from, all rather hard to find in Greek supermarkets. I wanted to buy them all, but had to show some restraint and ended up with one wedge of Tomme de Savoie, one of Munster and a good amount of goats cheese (restraint and excess are somewhat loose terms in my vocabulary…) .
Also known as “The Colonel” (the rings of bulrush wrapped around the rind are reminiscent of a colonel’s uniform), Livarot is an AOC cheese produced in Normandy and is considered one of the smelliest French cheeses. Its distinctive aroma is so pungent that if you don’t like smelly cheese, don’t even consider buying it. It also poses many problems with storage, because it will make your whole fridge smell like, well, a BARN! When it comes to taste, however, Livarot is a real treat: creamy, fatty and decadent, with layers of taste that develop in the mouth, it makes the perfect way to end a meal.
So thisis my modest entry to Cook the Books: a wedge of smelly French cheese. I am going to enjoy it at room temperature together with some fresh baguette and some Calvados perhaps (I am allowed a teeny weeny drop of alcohol now and then). I will close my eyes and travel to France, since it will be a while until I manage to go there.
If you would like to find out more about Cook the Books Club as well as our next book selections please go here.
Κεραμικό μπολ από το Decorate Life
Potato mash is one of those comfort foods that are almost vital in winter.Perfection of course is very subjective when it comes to such staples, but below you will find my recipe for a potato mash that is neither too heavy nor too light and has a fluffy consistency due to the use of a higher amount of milk.
Of course the secret to a perfect mash is the potato. Those of you who live in countries of the “West” are fortunate enough to have many easily identifiable potato varieties you can use for mash (such as King Edward, Maris Piper, Desiree, etc.). In Greece potatoes are given only an origin name (from Tripolis, Cyprus, Naxos etc.) thus making it very difficult for Greek consumers to choose the right potato for their needs.
For mash, potatoes need to be floury, boiled whole, and be mashed while hot. Using a blender is not recommended as it will make the puree rubbery. I find that using a potato press is the easiest way to make mash. I have a very cheap one from IKEA and I am pretty happy with it! I also use a potato masher while I am combining the butter and milk in the pot and when I feel like it a fine mesh strainer to give my mash the perfect velvety feel.
So, next time you are about to make potato mash from a box, think again. Home made potato mash is easy to make and sooo tasty!
————
Η τελειότητα είναι λιγάκι υποκειμενική βέβαια, αλλά αν ακολουθήσετε τις οδηγίες που θα σας δώσω παρακάτω, θα μπορέσετε να φτιάξετε κι εσείς έναν νόστιμο, βελούδινο πουρέ πατάτας για να συνοδέψετε με επιτυχία όλα τα μαγειρευτά του χειμώνα.
Είναι περίεργο που εδώ στην Ελλάδα τον πουρέ τον θεωρούμε ως κάτι ευτελές και δεν δίνουμε την απαραίτητη σημασία στην παρασκευή του, παρόλου που τον έχουμε ενσωματώσει στο εθνικό ρεπερτόριο μαγειρικής μας.Όμως, η γνώση πως ένα από τα πιο διάσημα πιάτα του πολυβραβευμένου σεφ Joël Robuchon είναι ο πουρές, ίσως σας πείσει για τη σημασία του. Μάλιστα, μάλιστα, ούτε τα φουα γκρα, ούτε οι τρούφες, ούτε τίποτα, παρά μόνο η τελειότητα ενός απλού πιάτου.
Έχουν κυκλοφορήσει πολλές φήμες για το τί περιέχει πια αυτός ο πουρές, με την πιο υπερβολική να υποστηρίζει πως έχει τόσο βούτυρο όσο και πατάτα (δηλ. 1 κιλό βούτυρο για 1 κιλό πατάτες), αλλά κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο. Τη συνταγή για το πουρέ του μπορείτε να τη βρείτε εδώ, και όπως βλέπετε οι αναλογίες είναι 1 κιλό πατάτας προς 250γρ βούτυρο.
Δεν ξέρω αν είναι αυτονόητο, αλλά το πιο σημαντικό για τον πουρέ είναι η πατάτα! Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη θεσπίσει την ταυτοποίηση των ειδών πατάτας και την σύνδεσή τους με τις διαφορετικές χρήσεις στην κουζίνα (για τηγάνι, ψητή, βραστή, πουρέ κλπ.), όπως αυτό είθισται σε άλλες χώρες, αλλά χρησιμοποιούμε ακόμη τον τόπο προέλευσης (Τριπόλεως, Νάξου, Νευροκοπίου, Κύπρου κλπ), που δεν είναι πάντοτε τόσο ενδεικτικός.
Potato press (left) and potato masher/ Πρέσα πουρε (αριστερά) και πολτοποιητής χειρός
Για έναν καλό πουρέ η πατάτα πρέπει να είναι αμυλώδης (συνήθως αυτές με την πιο κίτρινη σάρκα και όχι με την λευκή, όπως αυτές από τη Θήβα, το Νευροκόπι και την Κύπρο), να βράσει με τη φλούδα της ολόκληρη, και να γίνει πουρές όσο είναι ακόμη ζεστή. Η χρήση μπλέντερ απαγορεύεται ρητά, αφού θα δωσει λαστιχωτή υφή στον πουρέ.
Τα εργαλεία που χρειάζονται είναι κυρίως μια πρέσα πουρέ, αφού ο μύλος λαχανικών είναι πολύ μπελαλίδικος. Τέτοιες πρέσες θα βρείτε σε καλή τιμή στο ΙΚΕΑ (9 ευρώ περίπου) και θα δείτε πόσο γρήγορα θα έχετε σπιτικό πουρέ. Για το ανακάτεμα των υλικών στην κατσαρόλα εγώ χρησιμοποιώ και πολτοποιητή χειρός, που μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε και μόνο του για να λιώσετε τις πατάτες, αν δεν σας πειράζει ο πουρές σας να βγει κάπως χοντροκομμένος. Τέλος, ένα σουρωτήρι με λεπτή σίτα είναι απαραίτητος, αν θέλετε να πετύχτε την τέλεια βελούδινη υφή.
Ο κόπος που έχει ένας σπιτικός πουρές είναι πραγματικά μηδαμινός, ενώ η γεύση του υπέροχη. Ελπίζω λοιπόν να ξεκινήσετε όλοι να φτιάχνετε τον δικό σας πουρέ και να μην ξαναχρησιμοποιήσετε τους άθλιους πουρέδες σε σκόνη που κυκλοφορούν στο εμπόριο…
Eat-your-vegetables Biriyani/ Νόστιμο και υγιεινό: Ινδικό ρύζι με λαχανικά (Μπιριγιάνι)
Πιάτο και τραπεζομάντηλο από το Decorate Life
Eating the daily amount of fruit and veg is not always easy and thinking of new ways to incorporate vegetables into one’s diet can sometimes be taxing. We are very lucky in Greece to have a wide selection of vegetable dishes. You only have to look under “Vegetarian” in this blog to realize it. However, I think that Indian cuisine is even richer in vegetable dishes, as a large part of the population is vegetarian.
Today’s recipe is based on an Indian classic, vegetable Biriyani. There are many variations of the dish of course, but I have been making this particular one for many years, either as a meal on its own, served with boiled eggs, chutney and yogurt, or as an accompaniment to curry. Despite the extra long list of ingredients, typical of Indian dishes, it is actually very easy to make and it is good to eat the next day as well.
Of course you can play around with the vegetables, adding or subtracting according to personal preference. You can also up the amount of fat, if you want a more substantial taste.
——–
Όλοι λένε πόσο σημαντικό είναι να τρώει κανείς λαχανικά και είμαστε ευλογημένοι στην Ελλάδα που και καλές πρώτες ύλες έχουμε και πάρα πολλές ενδιαφέρουσες συνταγές για να τα μαγειρέψουμε. Καμιά φορά όμως χρειάζεται και μια αλλαγή.
Οι Ινδοί χορτοφάγοι αποτελούν το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού χορτοφάγων και το 20-40% του πληθυσμού της Ινδιας (πηγή Wikipedia), οπότε καταλαβαίνετε πως στην κουλτούρα τους υπάρχει ένας πλούτος από συνταγές χωρίς κρέας, που παράλληλα είναι και νοστιμότατες, γιατί χρησιμοποιούν πολλά μπαχαρικά.
Ση συνταγή που σας δίνω έχει βέβαια άπειρες παραλλαγές, αφού είνα από τα “κλασικά” πιάτα των μενού Ινδικών εστιατορίων. Την φτιάχνω χρόνια και πάντοτε έχει μεγάλη επιτυχία. Είναι πανεύκολη στην παρασκευή της, παρά την ομολογουμένως τεράστια λίστα υλικών. Η χαμηλή της περιεκτικότητα σε λιπαρα και η γεμάτη γεύση της την κάνει ιδανική για όσους προσέχουν τη διατροφή τους. Μπορείτε να τη σερβίρετε ως κυρίως πιάτο μαζί με βραστό αβγό, γιαούρτι και κάποιο τσάτνεϊ (έτσι τρώγεται παραδοσιακά στην Ινδία) ή ως συνοδευτικό σε κάποιο κάρι με κρέας που θα φτιάξετε.
Η ποσότητα που δινει είναι αρκετή, αλλά τρώγεται πολύ ωραία και την επομένη!
Pear and rosemary crème brûlée (burned cream)/ Κρεμ μπρυλέ (καραμελωμένη κρέμα) με αχλάδι και δενδρολίβανο
It is customary in Oxford that each college invites its students once a term to a formal three-course dinner, where they eat as equals with the fellows of the College (who usually get the better food and wine the other 362 days of the year). This event is called Hight Table Dinner and it is named after the fellows’ table which is set on a slightly higher area to separate it from the student tables. Democracy, as you have already figured out, is not an Oxford tradition.
The first time I had to attend such a dinner, the whole process was very foreign to me, because in Greece we are totally unaccustomed to formalities of that sort, but exciting nonetheless: our College hall looks like it has sprang out of a Harry Potter film, plus I got to wear heels and a nice dress without having to attend a wedding.
I don’t remember what we had for dinner that night, it was probably not that great, but I do remember the dessert: a luscious, velvety crème brûlée. I had never EVER had it before and thought it was mesmerising, despite the fact that the caramel was so hard that we had to forget our good manners and really bang on it with the spoon. Later in life I discovered that the reason for this very thick caramel is that it is made in a pan and then poured over the custard. It is the English way with the crème brûlée (called Trinity burned cream, after Trinity college Cambridge) and you can find a good recipe for it here. The recipe is worth checking out because it also gives an alternative for making brûlée without baking it in the oven.
In general I found it difficult to get the hang of the brûlée: the first time I tried to make it myself I was so afraid to use the blowtorch, the sugar did not caramelize. Next time I used the grill, but it melted my 2cm thick cream. At a dinner party recently I discovered that my “good” blow torch was missing and the one we had a available was very temperamental, resulting in embarrassing half-burned creams and me swearing like Gordon Ramsay.
Despite the difficulties, I did manage to whip up a great brûlée yesterday with pears and rosemary, inspired by Clotilde’s recipe. And I am so proud if it, I even took a photo 
!
————
Στην Οξφόρδη είναι παραδοσιακο το κολλέγιο στο οποίο ανήκει κανείς να καλεί τους φοιτητές μια φορά το τρίμηνο για ένα επίσημο δείπνο, όπου θα φάνε και θα πιουν -δωρεάν βέβαια- τόσο καλά όσο οι καθηγητές. Το δείπνο αυτό ονομάζεται (μεταφράζω αυτολεξί) Ψηλό Τραπέζι (High Table) και παίρνει το όνομά του από το τραπέζι των καθηγητών που πάντοτε βρίσκεται σε βάθρο. Βλέπετε η ισότητα δεν είναι καθόλου Οξφορδιανή παράδοση…
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που θα πήγαινα σε ένα τέτοιο δείπνο, γιατί ήμουν τρελά ενθουσιασμένη και ψαρωμένη μαζί, αφού στην Ελλάδα δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες επισημότητες (χρειάζεται επίσημο ένδυμα, κλπ. κλπ.). Φανταστείτε όμως να τρώτε σε μια αίθουσα του 170υ αιώνα με παλιά μεγάλα ξύλινα τραπέζια και μια αίσθηση Χάρι Πότερ, ντυμένοι επίσημα (χωρίς να είστε σε γάμο) και με όλο το προσωπικό του κολλεγίου να σας σερβίρει ένα ένα τα πιάτα! Είναι να μην ενθουσιάζεται κανείς;;
Δεν θυμάμαι τί φάγαμε εκείνο το βράδυ, μάλλον κάτι ελαφρώς αδιάφορο, θυμάμαι όμως το γλυκό: μια βελούδινη, μεταξένια κρεμ μπρυλέ. Προσωπικά δεν είχα ξαναφάει κάτι τέτοιο και πραγματικά συγκλονίστηκα παρόλου που η καραμέλα της ήταν τόσο σκληρή που έπρεπε να ξεχάσουμε για λίγο οτυς καλούςμα τρόπους και να την σφυροκοπήσουμε δυνατά με το κουτάλι.
Αργότερα κατάλαβα γιατί ήταν τόσο σκληρή: είχαμε μάλλον σερβιριστεί την Αγγλική εκδοχή της κρέμ μπρυλέ, τη λεγόμενη ψημένη κρέμα του Τρίνιτυ (από το κολλέγιο Τρίνιτυ του Καίμπριτζ), στην οποία η καραμέλα φτιάχνεται ξεχωριστά σε κατσαρολάκι και χυνεται έπειτα πάνω στην επιφάνεια της κρέμας. Για μια καλή αγγλόφωνη συνταγή (όπου δίνεται και τρόπος δημιουργίας της κρέμας σε κατσαρόλα, χωρίς δηλαδή ψήσιμο στο φούρνο) πηγαίνετε εδώ .
Από τότε λοιπόν βάλθηκα να φιάχνω κρέμες μπρυλέ όποτε μπορούσα, αλλά με περίεργα αποτελέσματα. Την πρώτη φορά φοβόμουν τόσο να χρησιμοποιήσω το φλόγιστρο που τελικά η καραμέλα δεν καραμέλωσε ποτέ σωστά. Την επόμενη έβαλα τις κρέμες κάτω από δυνατό γκριλ (όπως συμβουλεύουν πολλές συνταγές) αλλά μου έλιωσαν, χωρίς πάλι να καραμέλώσουν. Σε πρόσφατο δείπνο το καλό μου φλόγιστρο είχε κάνει φτερά και αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω ένα άλλο, που είχε δική του γνώμη για το πότε να ανάψει και πότε όχι, οπότε τελικά κατέληξα με μισοκαμμένες κρέμες και πολλές βρισιές αλλά Μποτρίνι…
Τελικά όμως κατάφερα να φτιάξω χθες μια τέλεια κρέμα, σε παραλλαγή αυτή τη φορά με αχλάδι και δενρολίβανο και είμαι τόσο περήφανη που σας τη δίνω με φωτό και οδηγίες!
