Free range chicken with porcini mushrooms/ Αλανιάρικο κοτόπουλο με βασιλομανίταρα Γρεβενών και κρασί
When I was about 8-9 years old my father had discovered a man in the market who was a mushroom collector and sometimes he would bring back beautiful large yellow mushrooms, which he would then serve fried. Their taste and texture were fantastic and I think that this is when I really got hooked up with mushrooms for the first time.
Unfortunately in Greece wild mushrooms are very hard to find fresh. I actually thought for many years that they do not grow here, because I never saw them at the market, but this of course is stupid, as we do have large forested areas, especially in Northern Greece. One of those areas, Grevena, has recently showed a lot of mushroom “activity” and nowadays there are a few collectors who dry their mushrooms and sell them to Athens and other places in Greece.
The recipe I give you today relies mainly on excellent ingredients: free range chicken and dried porcini mushrooms from Grevena. Of course you could use any porcini mushrooms you can find and if you are lucky to live in a country where fresh wild mushrooms are common, use those instead. It is a simple yet very tasty dish that you can easily make as a weekday meal or for friends. Just open a bottle of good white wine (a lightly oaked Chardonnay I think would suit it really well), sit back and enjoy!
———–
Πριν πάρα πολλά χρόνια, τη δεκαετία του ‘80 , είχε βρει ο πατέρας μου έναν κύριο στην αγορά που έφερνε στην εποχή τους κάτι μεγάλα πορτοκαλί μανιτάρια, τα οποία τα κάναμε τηγανιτά (αν δεν κάνω λάθος τα λένε λαχτάριους). Η γεύση τους και η υφή τους μου έχουν μείνει για πάντα χαραγμένες στη μνήμη και νομίζω από τότε ξεκίνησε και η μεγάλη μου αγάπη για τα μανιτάρια. Ευελπιστώ πως κάποτε μια από τις δεξιότητες που θα αποκτήσω θα είναι και η συλλογή μανιταριών. Έτσι κι αλλιώς δεν νομίζω να υπάρχει άλλος τρόπος να τα απολαύσω, καθότι στο εμπόριο δυστυχώς δεν κυκλοφορούν ευρέως (όπως στο εξωτερικό…).
Η απουσία άγριων μανιταριών από την εγχώρια αγορά με είχε κάνει να πιστέψω πως στην Ελλάδα δεν φυτρώνουν μανιτάρια, πράγμα που θα ήταν βέβαια απίθανο, αφού και βουνά έχουμε και δάση. Τα τελευταία χρόνια όμως υπάρχει αρκετή κίνηση ως προς αυτό τον τομέα και ως κύρια μανιταροπαραγωγός περιοχή έχουν αναδειχθεί τα Γρεβενά. Προϊόντα με βάση το μανιτάρι, αλλά και αποξηραμένα μανιτάρια μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο του βραβευμένου Κωνσταντίνου Τσάτα, αλλά και σε επιλεγμένα καταστήματα. Αν κι εσείς αγαπάτε τα μανιτάρια και θέλετε να δείτε περισσότερες συνταγές ή να μάθετε γι’ αυτά πηγαίνετε στο πολύ καλό blog της Δήμητρας Βέργου, συγγραφέως και του βιβλίου “Τα μανιτάρια, από το δάσος στην κουζίνα”.
Μπορεί η συγκεκριμένη συνταγή να φαίνεται απλή, αλλά η υπέροχη γεύση της βασίζεται κυρίως στα άριστα υλικά. Αναζητήστε λοιπόν αλανιάρικο κοτόπουλο, βασιλομανίταρα Γρεβενών, μαγειρέψτε χωρίς βιάση, και απολαύστε ένα πραγματικά εξαιρετικό δείπνο. Αν θέλετε δε να είναι όλα τέλεια, κρυώστε και ένα καλό μπουκάλι κρασί (π.χ. ένα Chardonnay χωρίς πολύ βαρέλι)!
read more…
This is one of the oldest recipes in my recipe book. It belongs to a very good friend of my mothers and I used to make it quite often when I was in high school. It was a fashionable cake back then, as it is easy and looks impressive, but other trendier recipes have now overshadowed it.
However, it still remains a favourite of mine as it is moist and fluffy and a perfect treat after a meal or with coffee in the afternoon. I particularly like it warm with a ball of good quality vanilla or kaimaki ice cream, but cinnamon or dulce de leche will also suit it really well.
————
Είναι μερικές συνταγές που παραμένουν βαθιά αγαπημένες μου, παρά τα χρόνια. Παρμένες από νοικοκυρές ολκής, φίλες της μαμάς μου, γραμμένες πρόχειρα στο τετράδιο με τις συνταγές που κρατάω από την εφηβεία μου, επανέρχονται συχνά-πυκνά και γεμίζουν την κουζίνα με αρώματα και μνήμες.
Σε αυτές ανήκει και η μηλόπιτα η ανάποδη, που ήταν πολύ της μόδας κάποτε, αλλά την υποσκέλισαν άλλες πιο “μοδάτες”. Εμπνευσμένη φαντάζομαι από τη γαλλική τάρτα τατέν, η οποία όμως έχει φύλλο σφολιάτας για βάση και όχι κέικ, γίνεται ζουμερή, αφράτη και νόστιμη, ότι πρέπει για τις κρύες μέρες που έχουν έρθει. Τρώγεται πολύ ωραία ζεστή και συνοδεύεται από μια μπάλα παγωτό, κατα προτίμηση κανέλα ή βανίλια, αλλά και το καϊμάκι ή η καραμέλα βουτύρου της πάει. Αυτή η αντίθεση ζεστού κρύου την απογειώνει στο στόμα καθιστώντας τη τέλεια ως επιδόρπιο μετά από ένα γεύμα ή ως απογευματινή αμαρτία παρέα με καφέ.
After this week’s petit mash tutorial I felt that a shepherd’s pie would be perfect to put all this knowledge into use. Shepherd’s pie, or cottage pie as it is now more politically correct to call this type of pie made with beef mince and mashed potatoes, is very restrained for my taste in its traditional form. I mean ok, I have had some really good shepherd’s pie in England that only contained minimum ingredients (potatoes, mince, carrots, celery, peas ), but since I am not in a such a mood lately and I am Greek, I thought that I could definitely pack mine with more vegetables and flavour. The final result is -surprise! surprise!- very tasty indeed and with all these veggies, quite healthy too.
Needless to say that you can make shepherd’s pie with leftover potato mash and meat from a roast or stew and it will still taste gorgeous.
——
Μετά το μικρό μάθημα περί πουρέ πατάτας σκέφτηκα πως θα ήταν σκόπιμο να σας δώσω μια πολύ κλασική και εύκολη καθημερινή συνταγή της Αγγλικής κουζίνας, δουλεμένη όμως για τα Μεσογειακά μας γούστα. Προκειται για την πίτα του βοσκού, η οποία πολύ συχνά φτιάχνεται με αρνί και όχι με μοσχάρι, και περιλαμβάνει ελάχιστα υλικά (πουρέ, κιμά, καρότα, σέλερι, αρακά). Έχω φάει πολλές καλές τέτοιες πίτες στην Αγγλία, όμως λιγάκι γεύση παραπάνω δεν βλάπτει. Τελικά το πιάτο αυτό εκτός από νόστιμο και χορταστικό, με τόσα λαχανικά που περιέχει, γίνεται και πολύ υγιεινό!
Εννοείται πως η πίτα του βοσκού είναι ένας τέλειος τρόπος να χρησιμοποιήσετε πουρέ που σας έχει μείνει ή κρέας μαγειρευτό/ψητό. Θα γίνει εξίσου νόστιμη και θα έχετε ένα καινούριο φαγητό στο τραπέζι σας.
A meal without some cheese is like a beautiful woman with only one eye
Brillat-Savarin
Cook the Books is a bi-monthly cooking and reading event founded by Rachel at Crispy Cook, Deb at Kahakai Kitchen and moi. Being the host of this term I chose French Lessons, Adventures with Knife, Fork and Corkscrew, by famous writer Peter Mayle, a book dedicated to French food festivals.
I picked my copy of the book at a lovely second hand bookstore in Amsterdam specializing in cookbooks, called Books for Cooks (Kast 1 en 2, Oudemanhuispoort, 1012 CN Amsterdam, tel 0651768845) and immediately fell in love with it. This was not just a book about food. It was a book about a nation’s attitude towards local produce in general. As I read and read, I wanted to be part of all these festivities. I wanted to taste fresh truffles, try frogs legs, eat a whole Bresse chicken, savour snails, participate in the Burgundy auction and even run the Marathon (du Medoc) just to taste the wines.
Books for Cooks Amsterdam
Most of all, however, I wanted to try Livarot, the cheese Mayle dedicates a whole chapter to (“Love at first sniff”). There he describes the Livarot cheese festival that ends in an eating competition (the grands mangeurs). The winner would have to consume about 2 kilos of cheese within the allotted time (15 minutes) and before his/her opponents, washed down with copious amounts of cider, another famous product of Normandy. The idea of eating so much cheese in one go did make my stomach churn a little bit, but the whole Livarot cheese business left me yearning for more.
Time flew and I was having a very hard time deciding what to make for Cook the Books. About two days ago chance drove me to a French supermarket chain in search for some hard-to-find ingredients. I get seriously disoriented in big places like that and, as I was looking for the frozen fruit isle (to pick up some raspberries), I bumped into the cheese section.
Being the cheese-lover that I am, I started browsing through the quite impressive selection, when, under a pile of Brie I spotted something very very exciting: a whole wheel of Livarot cheese, sitting there waiting for me to take it home! Looking closer I realized that there was a wide variety of French cheeses to choose from, all rather hard to find in Greek supermarkets. I wanted to buy them all, but had to show some restraint and ended up with one wedge of Tomme de Savoie, one of Munster and a good amount of goats cheese (restraint and excess are somewhat loose terms in my vocabulary…) .
Also known as “The Colonel” (the rings of bulrush wrapped around the rind are reminiscent of a colonel’s uniform), Livarot is an AOC cheese produced in Normandy and is considered one of the smelliest French cheeses. Its distinctive aroma is so pungent that if you don’t like smelly cheese, don’t even consider buying it. It also poses many problems with storage, because it will make your whole fridge smell like, well, a BARN! When it comes to taste, however, Livarot is a real treat: creamy, fatty and decadent, with layers of taste that develop in the mouth, it makes the perfect way to end a meal.
So thisis my modest entry to Cook the Books: a wedge of smelly French cheese. I am going to enjoy it at room temperature together with some fresh baguette and some Calvados perhaps (I am allowed a teeny weeny drop of alcohol now and then). I will close my eyes and travel to France, since it will be a while until I manage to go there.
If you would like to find out more about Cook the Books Club as well as our next book selections please go here.
Κεραμικό μπολ από το Decorate Life
Potato mash is one of those comfort foods that are almost vital in winter.Perfection of course is very subjective when it comes to such staples, but below you will find my recipe for a potato mash that is neither too heavy nor too light and has a fluffy consistency due to the use of a higher amount of milk.
Of course the secret to a perfect mash is the potato. Those of you who live in countries of the “West” are fortunate enough to have many easily identifiable potato varieties you can use for mash (such as King Edward, Maris Piper, Desiree, etc.). In Greece potatoes are given only an origin name (from Tripolis, Cyprus, Naxos etc.) thus making it very difficult for Greek consumers to choose the right potato for their needs.
For mash, potatoes need to be floury, boiled whole, and be mashed while hot. Using a blender is not recommended as it will make the puree rubbery. I find that using a potato press is the easiest way to make mash. I have a very cheap one from IKEA and I am pretty happy with it! I also use a potato masher while I am combining the butter and milk in the pot and when I feel like it a fine mesh strainer to give my mash the perfect velvety feel.
So, next time you are about to make potato mash from a box, think again. Home made potato mash is easy to make and sooo tasty!
————
Η τελειότητα είναι λιγάκι υποκειμενική βέβαια, αλλά αν ακολουθήσετε τις οδηγίες που θα σας δώσω παρακάτω, θα μπορέσετε να φτιάξετε κι εσείς έναν νόστιμο, βελούδινο πουρέ πατάτας για να συνοδέψετε με επιτυχία όλα τα μαγειρευτά του χειμώνα.
Είναι περίεργο που εδώ στην Ελλάδα τον πουρέ τον θεωρούμε ως κάτι ευτελές και δεν δίνουμε την απαραίτητη σημασία στην παρασκευή του, παρόλου που τον έχουμε ενσωματώσει στο εθνικό ρεπερτόριο μαγειρικής μας.Όμως, η γνώση πως ένα από τα πιο διάσημα πιάτα του πολυβραβευμένου σεφ Joël Robuchon είναι ο πουρές, ίσως σας πείσει για τη σημασία του. Μάλιστα, μάλιστα, ούτε τα φουα γκρα, ούτε οι τρούφες, ούτε τίποτα, παρά μόνο η τελειότητα ενός απλού πιάτου.
Έχουν κυκλοφορήσει πολλές φήμες για το τί περιέχει πια αυτός ο πουρές, με την πιο υπερβολική να υποστηρίζει πως έχει τόσο βούτυρο όσο και πατάτα (δηλ. 1 κιλό βούτυρο για 1 κιλό πατάτες), αλλά κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο. Τη συνταγή για το πουρέ του μπορείτε να τη βρείτε εδώ, και όπως βλέπετε οι αναλογίες είναι 1 κιλό πατάτας προς 250γρ βούτυρο.
Δεν ξέρω αν είναι αυτονόητο, αλλά το πιο σημαντικό για τον πουρέ είναι η πατάτα! Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη θεσπίσει την ταυτοποίηση των ειδών πατάτας και την σύνδεσή τους με τις διαφορετικές χρήσεις στην κουζίνα (για τηγάνι, ψητή, βραστή, πουρέ κλπ.), όπως αυτό είθισται σε άλλες χώρες, αλλά χρησιμοποιούμε ακόμη τον τόπο προέλευσης (Τριπόλεως, Νάξου, Νευροκοπίου, Κύπρου κλπ), που δεν είναι πάντοτε τόσο ενδεικτικός.
Potato press (left) and potato masher/ Πρέσα πουρε (αριστερά) και πολτοποιητής χειρός
Για έναν καλό πουρέ η πατάτα πρέπει να είναι αμυλώδης (συνήθως αυτές με την πιο κίτρινη σάρκα και όχι με την λευκή, όπως αυτές από τη Θήβα, το Νευροκόπι και την Κύπρο), να βράσει με τη φλούδα της ολόκληρη, και να γίνει πουρές όσο είναι ακόμη ζεστή. Η χρήση μπλέντερ απαγορεύεται ρητά, αφού θα δωσει λαστιχωτή υφή στον πουρέ.
Τα εργαλεία που χρειάζονται είναι κυρίως μια πρέσα πουρέ, αφού ο μύλος λαχανικών είναι πολύ μπελαλίδικος. Τέτοιες πρέσες θα βρείτε σε καλή τιμή στο ΙΚΕΑ (9 ευρώ περίπου) και θα δείτε πόσο γρήγορα θα έχετε σπιτικό πουρέ. Για το ανακάτεμα των υλικών στην κατσαρόλα εγώ χρησιμοποιώ και πολτοποιητή χειρός, που μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε και μόνο του για να λιώσετε τις πατάτες, αν δεν σας πειράζει ο πουρές σας να βγει κάπως χοντροκομμένος. Τέλος, ένα σουρωτήρι με λεπτή σίτα είναι απαραίτητος, αν θέλετε να πετύχτε την τέλεια βελούδινη υφή.
Ο κόπος που έχει ένας σπιτικός πουρές είναι πραγματικά μηδαμινός, ενώ η γεύση του υπέροχη. Ελπίζω λοιπόν να ξεκινήσετε όλοι να φτιάχνετε τον δικό σας πουρέ και να μην ξαναχρησιμοποιήσετε τους άθλιους πουρέδες σε σκόνη που κυκλοφορούν στο εμπόριο…
Eat-your-vegetables Biriyani/ Νόστιμο και υγιεινό: Ινδικό ρύζι με λαχανικά (Μπιριγιάνι)
Πιάτο και τραπεζομάντηλο από το Decorate Life
Eating the daily amount of fruit and veg is not always easy and thinking of new ways to incorporate vegetables into one’s diet can sometimes be taxing. We are very lucky in Greece to have a wide selection of vegetable dishes. You only have to look under “Vegetarian” in this blog to realize it. However, I think that Indian cuisine is even richer in vegetable dishes, as a large part of the population is vegetarian.
Today’s recipe is based on an Indian classic, vegetable Biriyani. There are many variations of the dish of course, but I have been making this particular one for many years, either as a meal on its own, served with boiled eggs, chutney and yogurt, or as an accompaniment to curry. Despite the extra long list of ingredients, typical of Indian dishes, it is actually very easy to make and it is good to eat the next day as well.
Of course you can play around with the vegetables, adding or subtracting according to personal preference. You can also up the amount of fat, if you want a more substantial taste.
——–
Όλοι λένε πόσο σημαντικό είναι να τρώει κανείς λαχανικά και είμαστε ευλογημένοι στην Ελλάδα που και καλές πρώτες ύλες έχουμε και πάρα πολλές ενδιαφέρουσες συνταγές για να τα μαγειρέψουμε. Καμιά φορά όμως χρειάζεται και μια αλλαγή.
Οι Ινδοί χορτοφάγοι αποτελούν το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού χορτοφάγων και το 20-40% του πληθυσμού της Ινδιας (πηγή Wikipedia), οπότε καταλαβαίνετε πως στην κουλτούρα τους υπάρχει ένας πλούτος από συνταγές χωρίς κρέας, που παράλληλα είναι και νοστιμότατες, γιατί χρησιμοποιούν πολλά μπαχαρικά.
Ση συνταγή που σας δίνω έχει βέβαια άπειρες παραλλαγές, αφού είνα από τα “κλασικά” πιάτα των μενού Ινδικών εστιατορίων. Την φτιάχνω χρόνια και πάντοτε έχει μεγάλη επιτυχία. Είναι πανεύκολη στην παρασκευή της, παρά την ομολογουμένως τεράστια λίστα υλικών. Η χαμηλή της περιεκτικότητα σε λιπαρα και η γεμάτη γεύση της την κάνει ιδανική για όσους προσέχουν τη διατροφή τους. Μπορείτε να τη σερβίρετε ως κυρίως πιάτο μαζί με βραστό αβγό, γιαούρτι και κάποιο τσάτνεϊ (έτσι τρώγεται παραδοσιακά στην Ινδία) ή ως συνοδευτικό σε κάποιο κάρι με κρέας που θα φτιάξετε.
Η ποσότητα που δινει είναι αρκετή, αλλά τρώγεται πολύ ωραία και την επομένη!
Pear and rosemary crème brûlée (burned cream)/ Κρεμ μπρυλέ (καραμελωμένη κρέμα) με αχλάδι και δενδρολίβανο
It is customary in Oxford that each college invites its students once a term to a formal three-course dinner, where they eat as equals with the fellows of the College (who usually get the better food and wine the other 362 days of the year). This event is called Hight Table Dinner and it is named after the fellows’ table which is set on a slightly higher area to separate it from the student tables. Democracy, as you have already figured out, is not an Oxford tradition.
The first time I had to attend such a dinner, the whole process was very foreign to me, because in Greece we are totally unaccustomed to formalities of that sort, but exciting nonetheless: our College hall looks like it has sprang out of a Harry Potter film, plus I got to wear heels and a nice dress without having to attend a wedding.
I don’t remember what we had for dinner that night, it was probably not that great, but I do remember the dessert: a luscious, velvety crème brûlée. I had never EVER had it before and thought it was mesmerising, despite the fact that the caramel was so hard that we had to forget our good manners and really bang on it with the spoon. Later in life I discovered that the reason for this very thick caramel is that it is made in a pan and then poured over the custard. It is the English way with the crème brûlée (called Trinity burned cream, after Trinity college Cambridge) and you can find a good recipe for it here. The recipe is worth checking out because it also gives an alternative for making brûlée without baking it in the oven.
In general I found it difficult to get the hang of the brûlée: the first time I tried to make it myself I was so afraid to use the blowtorch, the sugar did not caramelize. Next time I used the grill, but it melted my 2cm thick cream. At a dinner party recently I discovered that my “good” blow torch was missing and the one we had a available was very temperamental, resulting in embarrassing half-burned creams and me swearing like Gordon Ramsay.
Despite the difficulties, I did manage to whip up a great brûlée yesterday with pears and rosemary, inspired by Clotilde’s recipe. And I am so proud if it, I even took a photo 
!
————
Στην Οξφόρδη είναι παραδοσιακο το κολλέγιο στο οποίο ανήκει κανείς να καλεί τους φοιτητές μια φορά το τρίμηνο για ένα επίσημο δείπνο, όπου θα φάνε και θα πιουν -δωρεάν βέβαια- τόσο καλά όσο οι καθηγητές. Το δείπνο αυτό ονομάζεται (μεταφράζω αυτολεξί) Ψηλό Τραπέζι (High Table) και παίρνει το όνομά του από το τραπέζι των καθηγητών που πάντοτε βρίσκεται σε βάθρο. Βλέπετε η ισότητα δεν είναι καθόλου Οξφορδιανή παράδοση…
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που θα πήγαινα σε ένα τέτοιο δείπνο, γιατί ήμουν τρελά ενθουσιασμένη και ψαρωμένη μαζί, αφού στην Ελλάδα δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες επισημότητες (χρειάζεται επίσημο ένδυμα, κλπ. κλπ.). Φανταστείτε όμως να τρώτε σε μια αίθουσα του 170υ αιώνα με παλιά μεγάλα ξύλινα τραπέζια και μια αίσθηση Χάρι Πότερ, ντυμένοι επίσημα (χωρίς να είστε σε γάμο) και με όλο το προσωπικό του κολλεγίου να σας σερβίρει ένα ένα τα πιάτα! Είναι να μην ενθουσιάζεται κανείς;;
Δεν θυμάμαι τί φάγαμε εκείνο το βράδυ, μάλλον κάτι ελαφρώς αδιάφορο, θυμάμαι όμως το γλυκό: μια βελούδινη, μεταξένια κρεμ μπρυλέ. Προσωπικά δεν είχα ξαναφάει κάτι τέτοιο και πραγματικά συγκλονίστηκα παρόλου που η καραμέλα της ήταν τόσο σκληρή που έπρεπε να ξεχάσουμε για λίγο οτυς καλούςμα τρόπους και να την σφυροκοπήσουμε δυνατά με το κουτάλι.
Αργότερα κατάλαβα γιατί ήταν τόσο σκληρή: είχαμε μάλλον σερβιριστεί την Αγγλική εκδοχή της κρέμ μπρυλέ, τη λεγόμενη ψημένη κρέμα του Τρίνιτυ (από το κολλέγιο Τρίνιτυ του Καίμπριτζ), στην οποία η καραμέλα φτιάχνεται ξεχωριστά σε κατσαρολάκι και χυνεται έπειτα πάνω στην επιφάνεια της κρέμας. Για μια καλή αγγλόφωνη συνταγή (όπου δίνεται και τρόπος δημιουργίας της κρέμας σε κατσαρόλα, χωρίς δηλαδή ψήσιμο στο φούρνο) πηγαίνετε εδώ .
Από τότε λοιπόν βάλθηκα να φιάχνω κρέμες μπρυλέ όποτε μπορούσα, αλλά με περίεργα αποτελέσματα. Την πρώτη φορά φοβόμουν τόσο να χρησιμοποιήσω το φλόγιστρο που τελικά η καραμέλα δεν καραμέλωσε ποτέ σωστά. Την επόμενη έβαλα τις κρέμες κάτω από δυνατό γκριλ (όπως συμβουλεύουν πολλές συνταγές) αλλά μου έλιωσαν, χωρίς πάλι να καραμέλώσουν. Σε πρόσφατο δείπνο το καλό μου φλόγιστρο είχε κάνει φτερά και αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω ένα άλλο, που είχε δική του γνώμη για το πότε να ανάψει και πότε όχι, οπότε τελικά κατέληξα με μισοκαμμένες κρέμες και πολλές βρισιές αλλά Μποτρίνι…
Τελικά όμως κατάφερα να φτιάξω χθες μια τέλεια κρέμα, σε παραλλαγή αυτή τη φορά με αχλάδι και δενρολίβανο και είμαι τόσο περήφανη που σας τη δίνω με φωτό και οδηγίες!
Rotollo: fresh pasta roll with squash, ricotta and spinach/ Ροτόλο: ρολό με κολοκύθα σπανάκι και ρικότα
Jamie Oliver has been named a “one pot wonder” by some other “real” chefs and I admit I do find him slightly irritating to watch. However, anyone who manages to get people in the kitchen, has a special place in my heart. Part of his huge appeal I think were his laid back, easy and straightforward recipes, but that doesn’t mean one can’t find a good challenge in his books.
Take the recipe I am presenting to you today: it is very straightforward in taste and presentation, but quite complicated to make. You can find it in one of my favourite books, “Jamie’s Italy”, and I had bookmarked it for quite a while now, but I could never get hold of fresh sage and Greek dried sage has a very particular smell I do not like that much. However, fresh aromatics are the new fashion now, and I since I located a lovely lady at the market who even stocks fresh lemongrass (a rather obscure herb for Greek standards and usually found frozen), there is no turning back to dried !
The recipe is worth every second you put into it. It is light, yet wholesome, and the flavours blend well, plus it does look amazing on the plate. I made it for the two of us, as I don’t like trying out very complicated recipes when I am expecting guests, but I would definitely make it again for friends or a special family gathering. The problem is that it is so tasty people will definitely want more, so make double the quantity especially for a party of 4 or more. If you have leftovers (and that is a big if) they keep well (after being cooked) and I guarantee you will enjoy eating them the next day!
To see the full recipe as well as the” how to” video go here. My notes on the recipe follow after the jump.
——-
Ο Jamie Oliver, ο γνωστός πια και στην Ελλάδα τηλεοπτικός μάγειρας με το υπερ-νεανικό χαλαρό στυλ, έχει δεχθεί πολλή κριτική για την μαγειρική του από άλλους πιο “σοβαρούς” σεφ. Για μένα πάντως, οποιοσδήποτε καταφέρνει να εμπνεύσει τον κόσμο να μπει στην κουζίνα του και να μαγειρέψει, χαίρει ιδιαιτέρας μνείας. Και αυτό το κατάφερε στην Αγγλία στα σίγουρα, γιατί οι συνταγές του είναι απλές, νόστιμες και τις περισσότερες φορές εύκολες, οπότε δεν “ψαρώνουν” τον πρωτάρη μάγειρα. Αυτό βέβεβαι δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και πιο δύσκολες συνταγές για τους “προχωρημένους”.
Παρτε για παράδειγμα τη συνταγή που σας δίνω σήμερα, η οποία είναι από το αγαπημένο μου βιβλίο “Jamie’s Italy”: θέλει αρκετή δουλειά και έχει πολλά στάδια, αλλά αξίζει κάθε δευτερόλεπτο που θα της αφιερώσετε, γιατί γίνεται πεντανόστιμη και νομίζω πως δείχνει πολύ εντυπωσιακή στο πιάτο. Εγώ την μαγείρεψα για τους δυο μας, γιατί δεν μου αρέσει να πειραματίζομαι με πολύ δύσκολα πράγματα όταν έχω τραπέζι, αλλά σίγουρα θα την έφτιαχνα για ένα σπέσιαλ δείπνο, τώρα που την δοκίμασα.
Πάντως θα σας συμβούλευα, επειδή σίγουρα κάποιος θα θέλει κι άλλο, αν περιμένετε πάνω από 4 άτομα, φτιάξτε λίγο παραπάνω. Άλλωστε τρώγεται υπέροχα και την επομένη!
Succulent glazed chicken breast with warm bulgur salad/ Ζουμερό γλασαρισμένο φιλέτο κοτόπουλου με ζεστή σαλάτα από πλιγούρι
My father very proudly presented me with some freshly picked pomegranates a few days ago. He has a small tree in his garden and this year it gave a lot of plump, sweet fruit. I have to admit they are pretty to look at, but I never know exactly what to do with them. I don’t like eating pomegranates as a fruit, but I do enjoy them in salads. While trying to find a way to put them into good use my first instinct was to look through Diana Henry’s book “Crazy Water, pickled Lemons”, which is packed with Mediterranean- inspired dishes. She had a few recipes featuring pomegranates, all quite interesting I must admit, but I chose this one because it is closer to what we like to eat.
Despite the long list of ingredients, this is a very easy recipe and all the different textures and tastes create a wonderful and very harmonious dish. The chicken marinade is to die for, it gives succulent chicken breasts that remain so even the next day. The salad is packed with goodness and flavour and one could easily play around with the different components .
You could prepare this the previous day and reheat it as long as you keep all the different bits and pieces separately and mix them in the last minute. I liked it both hot and cold, so take your pick. I guarantee that you won’t be disappointed!
————
Ο πατέρας μου έκοψε προχθές από το δέντρο στον κήπο του μερικά πανέμορφα ρόδια και μου τα έφερε πεσκέσι. Ποτέ δεν ξέρω τί να τα κάνω ακριβώς, αφού δεν μου αρέσει να τα τρώω έτσι, ως φρούτο. Από την άλλη σε σαλάτες τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα, δίνουν αυτό το “κατιτίς” με την τραγανή τους υφή και την γλυκόξινη γεύση. Ξεκίνησα λοιπόν να ψάχνω για έναν ωραίο τρόπο να τα απολαύσουμε και κατέληξα σε αυτήν εδώ τη συνταγή από το αγαπημένο μου βιβλίο της Diana Henry, Crazy Water, Pickled Lemons, που είναι γεμάτο νόστιμες συνταγές εμπνευσμένες από τις χώρες της Μεσογείου.
Η σαλάτα είναι πανεύκολη στην παρασκευή της, παρά τη μεγάλη λίστα των υλικών. Η μαρινάδα του κοτόπουλου θα μπeι σίγουρα στα αγαπημένα μου, αφού δίνει ένα εξαιρετικά ζουμερό και νόστιμο αποτέλεσμα, ενώ το ίδιο το πλιγούρι, με τις εναλλαγές υφών και γεύσεων γλυκού-αλμυρού-ξινού φέρνεi ισορροπία στο πιάτο.
Αν θέλετε να την ετοιμάσετε από την προηγουμένη, μπορείτε με μεγάλη ευκολία, αρκεί να μην ανακατέψετε τα υλικά σας παρά την τελευταία στιγμή. Είναι ωραία και κρύα, αλλά ζεστή το κάτι άλλο!
MORE BULGUR WHEAT RECIPES/ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΕ ΠΛΙΓΟΥΡΙ
Traditional Greek leek pie with home made phyllo/ Κλασική πρασόπιτα με σπιτικό φύλλο
Leeks are a very overlooked vegetable I think, but i really love them. One of the best ways to enjoy leeks is in a traditional Greek leek pie. I hadn’t made one for a long time, but I found some very tender leeks in the market the other day and could not resist. I also wanted to try an interesting phyllo recipe by Mary d’ Athenes, which really cought my attention.
Despite my love for Greek pies, I am not very proficient in phyllo making. I usually make an easy, soft pie dough using this recipe, but this time I was after something crunchier. There are several types of phyllo in Greece, apart from the very thin ones you can find ready packaged in most of the other countries. Depending on where the recipe comes from, the dough can resemble puff pastry (Macedonian phyllo is notoriously difficult to make, but wonderful in taste and texture), or they can be more rustic , thick and crunchy, especially in Thessaly and Epirus, places renowned for their savoury and sweet pies. Crete also has its own phyllo tradition.
I was impressed by how easy it was to roll out this particular phyllo dough. The secret, as always, lies in the equipment. In order to make nice thin sheets of phyllo you need a thin, long rolling pin, loads of flour to dust the surfaces and dough with and some patience. The final result will be nothing like store bought phyllo and it is so much cheaper too!
If you are looking for more ways to use leeks, you can also try my Greek version of the quiche lorraine .
———-
Με το που φθινοπώριασε δεν μπορούσα παρά να φτιάξω μια ωραία πρασόπιτα. Βρήκα και πολύ γλυκά πράσα στη λαϊκή που βοηθάει βέβαια, ήθελα όμως να δοκιμάσω και τη συνταγή για φύλλο με κρασί της Mary d’ Athenes που μου έκανε εντύπωση.
Συνήθως κάνω αυτό το φύλλο που γίνεται μαλακό, αφράτο και είναι και εύκολο, αλλά ήθελα κάτι πιο τραγανό αυτή τη φορά, έτσι για αλλαγή. Γενικά δεν έχω πειραματιστεί καθόλου με τα φύλλα και είναι καιρός νομίζω να το κάνω, αφού μου αρέσουν πολύ οι πίτες.
Συνταγές για φύλλο υπάρχουν πολλές και καλές και κάθε οικογένεια έχει τη δική της. Επίσης υπάρχουν και πολλές διαφορετικές “σχολές”, με τη Μακεδονία να έχει πιο πολύ φύλλα σε στυλ “σφολιάτας” που είναι και δυσκολότερα στο άνοιγμα, ενώ τα Ηπειρώτικα και Θεσσαλικά είναι σαφώς πιο εύκολα και πιο τραγανά. Το μόνο που χρειάζεται κανείς για να ανοίξει ένα σωστό φύλλο, εκτός από την καλή συνταγή είναι ο σωστός πλάστης, που πρέπει να είναι μακρύς και χωρίς χερούλια στην άκρη, ώστε να μην δημιουργεί σημάδια. Εγώ έχω ένα πολύ λεπτό και μακρύ που κάνει τα πιο λεπτά φύλλα που μπορείτε να φανταστείτε. Πηγαίνετε σε ένα χρωματοπωλείο ή μαραγκό και διαλέχτε ένα ξύλο της αρεσκείας σας και θα σας το κόψουν στο μέγεθος που επιθυμείτε (50-60 πόντοι είναι καλοί).
Γενικά βρήκα πως το να ανοίγεις φύλλο είναι πολύ πιο εύκολο από ότι περίμενα. Ιδιαίτερα αν η ζύμη σας βγει σωστή και “συνεργάζεται” χωρίς να σπάει ή ότι άλλο. Περιττό βέβαια να προσθέσω εδώ πως τα σπιτικά φύλλα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα αγοραστά, ουτε σε γεύση αλλά…ούτε και σε τιμή!
Το συγκεκριμένο φύλλο η Mary προτείνει να το ανοίξετε σε δύο κομμάτια, αλλά εγώ το χώρισα στα έξι και έβαλα τρία πάνω και τρία κάτω. Γίνεται πολύ νόστιμο λόγω του κρασιού και ιδιαιτέρως τραγανό. Όπως όλα τα φύλλα τα σπιτικά θέλει αρκετό λαδάκι σε κάθε στρώση για να νοστιμίσει.
Αν πάλι ψάχνετε κάτι λίγο διαφορετικό για το πράσο, κοιτάξτε και αυτή εδώ τη συνταγή για μια τάρτα με πράσο, πορτοκάλι και παστό χοιρινό!
