Θεσσαλονίκη μου γλυκειά…

Ένα από τα πολλά ζωγραφισμένα κουτιά της ΔΕΗ που βλέπει κανείς σε όλους τους δρόμους
Ένα από τα πολλά ζωγραφισμένα κουτιά της ΔΕΗ που βλέπει κανείς σε όλους τους δρόμους

Μπορεί να ακουστεί υπερβολή, αλλά από όλες τις πόλεις τις Ελλάδος, η Θεσσαλονίκη είναι η αγαπημένη μου. Την ερωτεύτηκα χρόνια πριν, όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο και μελετούσα τη Βυζαντινή αρχιτεκτονική και τέχνη γενικότερα, αλλά σαν την επισκέφτηκα με αποπλάνησε με τα αρώματα και τις γεύσεις της. Γιατί, κακά τα ψέμματα έχει ωραίο φαγητό η Θεσσαλονίκη και ο κόσμος εκεί είναι μερακλής. Όπως μερακλήδες μεγάλοι είναι και οι φίλοι που μας φιλοξένησαν και μας γύρισαν στα αγαπημένα τους στέκια.

Βασιλικός Λαδάδικα
photo courtesy of topadvisor.gr

Το πρώτο βράδυ, με το που βγήκαμε από το τρένο (που πήγαινε σαν καρβουνιάρης το ρημάδι) βρεθήκαμε στα Λαδάδικα. Πάντα νόμιζα πως είναι πολύ “τουριστίκ” το φαγητό και η διασκέδαση στα Λαδάδικα, αλλά ο Βασιλικός (Αιγύπτου 3, Θεσσαλονίκη, τηλ. 231 400 9474) με διέψευσε. Πεντανόστιμα όσα φάγαμε και ο λογαριασμός γλύκα σκέτη, 14 ευρώ ο άτομο (με ποτά πολλά).

Igglis TavernΤην επομένη περιδιαβήκαμε στην πόλη που σφύζει από ζωή πρωί-βράδυ, και μια ζήλεια με έπιασε, γιατί το κέντρο της Αθήνας μαραζώνει. Χαζέψαμε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης μια φοβερή έκθεση του Κουλεντιανου και αισθάνθηκα περήφανη που είμαι Ελληνίδα (σπάνιο συναίσθημα στις ημέρες μας ομολογώ) και επειδή η τέχνη φέρνει πείνα (κυριολεκτικά και μεταφορικά…) ανεβήκαμε ποδαράτο μέχρι την Άνω πόλη για να φάμε στο Ίνγκλις (Ηροδότου 12, Άνω Πόλη, τηλ. 231 301 1967), ένα ταβερνείο του παλιού καιρού, με πολύ μοντέρνα ματιά στην ελληνική κουζίνα. Τί να πρωτοπώ για τους μεζέδες: τέλειο χοιρινό με πιπεριές και πετιμέζι, ωραίο χουνκιάρ, υπέροχα τα τσιγαριστά λεμονάτα βλήτα με καλαθάκι Λήμνου και το σπανάκι με μανιτάρια και απάκι, καθώς και ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΕΣ τηγανιτές πατάτες. Ο λογαριασμός πάλι 48 ευρώ για 4 άτομα, σούπερ δηλαδή.

photo courtesy of biscotto.gr
photo courtesy of biscotto.gr

Το βραδάκι ήπιαμε ωραία cocktails στο La Doze, ένα από τα πολλά μπαρ που βρίσκονται στη νέα hot περιοχή της πόλης τη Βαλαωρίτου και μετά προσπαθήσαμε να πάμε στην ταράτσα του Fragile, αλλά δεν χώραγε καρφίτσα. Η Bαλαωρίτου είναι σαν το Γκάζι της Αθήνας: είναι καλά όσο είναι νωρίς ή καθημερινή, αλλά σαββατοκύριακο παραγίνεται βαβούρα. Τελικά βρήκαμε καταφύγιο από την πολυκοσμία στο πολύ προσεγμένο bistrot-wine bar (Coq au zen) παρέα με ροζέ κρασί και ενδιαφέρουσες μουσικές.

Μέχρι και μπάνιο κάναμε στο ταξιδάκι αυτό, σε μια απόμερη παραλία έξω από την Επανομή, όπου οι παρέες ήταν μακριά η μια από την άλλη και αν και Κυριακή δεν είχε πολυκοσμία. Ωραία ζωή σκεφτόμουν κάτω από την ομπρέλα… Αν θέλεις κόσμο τον βρίσκεις, αν όχι μπορείς να είσαι και πιο χαλαρά. Η μέρα έκλεισε με ψαροφαγία στον Προβατάρη, στη Νέα Μηχανιώνα όπου δοκιμάσαμε απίθανους ψαρομεζέδες (τέλειο το καπνιστό σκουμπρί, οι φρέσκες γαρίδες σαγανάκι και ο γαλέος) και σπιτικό τσίπουρο.

MENOY ERGONΗ τελευταία μας ημέρα είχε ψώνια στην πόλη, χάζι στην Αγορά Μοδιάνο, και ένα pit sop για φαγητό στο χλιδομπακάλικο”Έργον“, (update 2016: τώρα έχει εκτός από μεζεδοπωλείο και τεράστια AGORA). Εκεί δοκιμάσαμε “ελληνικό” κοκτέιλ με λικέρ κουμ-κουάτ και τζιτζιμπύρα. Το φαγητό μας εξίσου καλό, μια ζουμερή σιτεμένη μπριζόλα μοσχαρίσια και ένα ριζότο με κολοκύθα και απάκι. Οι τιμές ένα τσικ πιο πάνω από το μέσο όρο, χωρίς να είναι εξωφρενικά ακριβές, ο κόσμος μια μίξη από περαστικούς, κυρίες μετά τα ψώνια και ζευγάρια, ενώ το μενού είναι χωρισμένο σε πιάτα που ξεκινούν από 3 ευρώ.

Το ταξιδάκι μας τελείωσε με θέα τον Λευκό Πύγο, στο Ζύθο (ή Ντορέ) καθώς και ένα γύρο στο Θερμαϊκό με ένα από τα καραβάκια-μπαρ που αράζουν κάτω από τον Πύργο, που με έκανε -ευχάριστα- να αισθάνομαι πραγματικός τουρίστας.

POLITIKO ALEXOUDASΑ, και για να μην ξεχάσω, έφαγα και ένα γλυκό που πολύ μου άρεσε στον Αλεξούδα, το λεγόμενο πολίτικο: ζουμερό ραβανί κάτω και δροσερή κρέμα βανίλιας από επάνω. Το ζαχαροπλαστείο μου είπαν πως φημίζεται και για το προφιτερόλ του, αλλά δεν είμαι της σοκολάτας πολύ οπότε δεν το δοκίμασα!

Ελπίζω να έχω πάλι την ευκαιρία να επισκεφτώ την όμορφη αυτή πόλη που σφύζει από ζωή και που χαίρεται με τα απλά πράγματα:  μια βόλτα στη θάλασσα, έναν καλό μεζέ, μια ωραία θέα. Και εύχομαι και για την Αθήνα μας να ανακάμψει λίγο στο κέντρο, γιατί όταν επέστρεψα μου φάνηκε ακόμη πιο μίζερο…

5 comments

  1. Ιωάννα με πιάνει ένα παράπονο για την εγκατάλειψη της Αθήνας, έχω τέσσερα χρόνια να πάω Θεσσαλονίκη αλλά όποτε κι αν πάω κάτι άλλο νομίζω ότι συμβαίνει εκεί κι εύχομαι να μην αλλάξει.
    Επιπλέον είναι μια πόλη που μπορείς να την περπατήσεις εδώ αρνούμαι αν περπατήσω στο κέντρο πια πήγαμε πριν 15 μέρες και με έπιασε κάτι από τη βρώμα της.
    Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

  2. Ιωάννα,
    ως Θεσσαλονικιά χαίρομαι που αγαπάς τη Θεσσαλονίκη και τους μερακλήδες της! Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα ανέβεις επάνω, βάλε στο πρόγραμμά σου να επισκεφθείς:
    -“Μαύρη Θάλασσα”, το καλύτερο μαγαζί για ψάρι με θέα τη θάλασσα του Θερμαϊκού στην Καλαμαριά και
    -“Πάνος” καφενείο με μεζέδες απίθανα νόστιμους στην περιοχή Χαριλάου, απέναντι από το αστυνομικό τμήμα
    και πού ξέρεις μπορεί καθώς απολαμβάνεις το φαγητό σου, την επόμενη φορά στη Θεσσαλονίκη, να σε πλησιάσει μια θαυμάστριά σου με το όνομα Πόλυ!

    • Μακάρι να μπορέσω να ξανανέβω σύντομα και να δοκιμάσω τις προτάσεις σου!

  3. Η Θεσσαλονίκη είναι υπέροχη πόλη και όπως λες και εσύ συνδυάζει τα πάντα. Δυστυχώς η Αθήνα μας δεν είναι όπως ήταν κάποτε, όσες φορές κατεβαίνω πια, νιώθω καταθλιπτικά ή βράζω από θυμό για την εγκατάλειψη και τη βρωμιά.
    Να περάσεις όμορφα το καλοκαίρι! :)))

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s