Greek brioche (tsoureki) with olive oil, orange and cardamom/ Τσουρέκι με ελαιόλαδο, πορτοκάλι και κάρδαμο

Posted on by
4

So, the precious post was in Greek and  you won’t know that I just started writing in a new magazine specializing in sweets, called “Sweet Secrets” that came out on Wednesday, April 4th. This was one of the reasons that kept me away from the blog, as I tried and tested all the recipes I sent to the magazine. I think that one of the most important features of the publication is that there are two more Greek bloggers writing for the magazine, which is, as far as I know, a first for Greek standards. It is great to see that we (bloggers) are gradually being recognized as an important part of the food writing culture.

The firs issue was an Easter one of course, as our Easter is next week, April 15th, and there was a special on the Greek traditional brioche, called “tsoureki”. My recipe for olive oil, orange and cardamom tsoureki was not included, but it was a great success and I thought it would be great to publish it in the blog. I was actually quite surprised on how much my mother liked it, although she was very skeptical about the flavour combination and she has been asking for it ever since and so has my mother-in-law who is Finnish and cardamom is a traditional spice there for these kinds of sweet breads.

In this recipe I tried to bring together Greece (olive oil, orange) and Finland (cardamom) and I think I have succeeded to some extend. In any case the final result was a fragrant, supple and not overly sweet tsoureki that is relatively easy to make and keeps well for two-three days. Once stale, you can always toast it and spread it with Nutella, make a bread pudding, or a trifle.

—–

Το πρώτο τεύχος από τα Γλυκά Μυστικά, έχει βέβαια εκτενές αφιέρωμα στα Πασχαλινά τσουρέκια, με πολλές διαφορετικές συνταγές, αλλά και την διάσημη συνταγή της Βίκυς με εικονογράφιση βήμα-βήμα. εγώ είχα στείλει ένα νόστιμο τσουρέκι με ελαιόλαδο, πορτοκάλι και κάρδαμο, που τελικά δεν συμπεριλήφθηκε, οπότε είπα να την μοιραστώ μαζί σας, γιατί είχε μεγάλη επιτυχία.

Σκοπός μου ήταν να φέρω κοντά την ελληνική (ελαιόλαδο, πορτοκάλι) και την Φινλανδική (κάρδαμο) παράδοση ( η πεθερά μου είναι Φινλανδέζα και εκεί χρησιμοποιύν πολύ το κάρδαμο στα τσουρέκια τους), αλλά και να δώσω μια πιο υγιεινή εναλλακτική στο κλασικό τσουρέκι. Το τελικό αποτέλεσμα ενθουσίασε τις δυο μαμάδες, παρόλο που η δικιά μου ήταν πολύ σκεπτική πριν το δοκιμάσει ( και τώρα μου το ζητάει συνέχεια). Αν έχετε μίξερ με γάντζο και το ζυμώσετε καλά, το τσουρεκάκι θα κάνει και τις κλασικές ίνες, ενώ διατηρείται καλά για 2-3 ημέρες.

Όταν ξεραθεί, μην το πετάξετε: μπορείτε να το ψήσετε και να το αλείψετε με πραλίνα φουντουκιού (Μερέντα-Nutella), να φτιάξετε trifle (αντικαταστήσετε το κέικ της συνταγής με τσουρέκι) ή πουτίγκα.

Continue reading →

Γλυκά Μυστικά- ένα μοσχομυριστό περιοδικό που μόλις κυκλοφόρησε!

Posted on by
16

Λοιπόν έφτασε πια η ώρα να αποκαλύψω έναν από τους λόγους που  έχω λίγο “χαθεί” από το μπλογκ μου: τα Γλυκά Μυστικά! Πρόκειται για ένα νέο περιοδικό  με φρέσκιες ιδέες πάνω στο θέμα ζαχαροπλαστικής που γράφεται από μια πολυποίκιλη ομάδα ανθρώπων υπό την εποπτεία της Μυρσίνης Λαμπράκη. Ανάμεσα σε σεφ όπως ο Άκης Πετρετζίκης, Μιχάλης Νουρλόγλου, Θανάσης Σταμούδης και ο Θέμης Παπαδόπουλος είμαστε και τρεις μπλόγκερς: η Νίκη από το Sugar Flowers Creations, η Βίκυ από το Tastefull  και η αυτή εξοχότης μου εγώ.

Το πιστεύετε; Εγώ όχι ακόμη!!

Πρέπει να σας πως επίσης πως θα το βρείτε σε όλα τα περίπτερα με 4 ευρώ και αν θέλετε να πειστείτε ακόμη περισσότερο ρίξτε μια ματιά στο διαφημιστικό σποτάκι

Real Chocolate Cake Pops / Γλειφιντζούρια από κέικ: η νέα τρέλα!

Posted on by
9

When I saw Deb’s pick, Charlie and the Chocolate Factory for this round of CTB I was thrilled. What better way to end the day than delve into the witty, well written story about a boy’s adventure in a Chocolate Factory?

My first contact with Roald Dahl was through my English teacher, who bought me The Twits as a gift when I was about 14 years old. I loved the terrible, disgusting descriptions and the funny stories and so I then went on to read George’s Marvelous Medicine, which I enjoyed even more. Unfortunately my obsession with Dahl ended there and I never got to read Charlie or any of his other books.

What I love about Dahl is his dark humor and detailed character descriptions, which are never boring. He obviously hates stuck up, spoiled kids and adults, which is quite obvious in Charlie, but was so delicate when describing human relations and desperate situations like the one Charlie is in before he wins the golden ticket. I actually read that part where his family is almost starving and the little boy tries to save up his energy by walking slowly to school or staying in during recession with great agony. And although I knew that he would eventually win the ticket and his life was going to change, I still felt terrible about him.

But the book is not about sorrow, it is about joy, the joy that sweet treats give to everyone especially little kids. So for this CTB I decided to make some cake pops or cake truffles. They are basically cake mixed in with some frosting (in my case chocolate ganache), stuck on a lollipop stick and dipped in melted chocolate (or Candy Melts if you can get hold of them). I actually loved the idea of turning a cake into something more playful, but equally tasty, and I think that is why Cake Pops have made such a huge impression on people so far.

Bakerella was the first to blog and write a book about them, but many others have followed. Nowadays they are pretty standard fare and many cake shops offer them alongside cupcakes for weddings, christenings or birthday parties.

A lot of the ones you see out there are really intricate but I hate fussy things, so I made mine I actually can’t be bothered with all the intricate decorations, but I still think they turned out pretty good. They definitely tasted good as I used real cake and real, homemade chocolate ganache, the queen of “frostings”.

So if you want to see how to make real chocolate cake pops, just scroll down for the recipe.

If you like reading and cooking, why don’t you join us at Cook the Books? The next book we are going to read is “United States of Arugula”, by David Kamp and deadline is 28th of May, 2012.

———-

Μπορεί στην Ελλάδα η μόδα να είναι τα cupcakes, αλλά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού το ενδιαφέρον έχει σταδιακά αρχίσει να εστιάζεται σε άλλου είδους λιχουδιές. Ονομάζονται cake pops και στην ουσία είναι τρούφες από κέικ πάνω σε ένα καλαμάκι, σαν γλειφιντζούρια δηλαδή.

Πρώτη από όλους τα ξεκίνησε η Bakerella, γνωστή Αμερικανίδα μπλόγκερ, η  οποία μάλιστα έγραψε και βιβλίο γι’ αυτά. Σταδιακά η φήμη τους εξαπλώθηκε παντού και τώρα προσφέρονται ως επιλογή για γάμους, βαπτισια και πάρτυ από πολλές εταιρείες που ασχολούνται με τα γλυκά, ενώ εξίσου επιτυχώς πέρασαν και στην Αγγλία.Τώρα πλεόν μέχρι και τα Starbucks (στις Η.Π.Α.) πουλάνε cake pops!

Το επίπεδο διακόσμησης των cake pops που βλέπει κανείς στα ξένα site είναι πραγματικά πολύ υψηλό, αλλά σε αυτό βοηθάει και η χρήση μιας σκληρής επιικάλυψης με το όνομα Candy Melts της εταιρείας Wilton (που δεν είναι διαθέσιμη στην Ελλάδα),  βγαίνει σε πολλά χρώματα και δεν λιώνει τόσο εύκολα με την ζέστη (γιατί περιέχει μερικώς υδρογωνομένο φοινικέλαιο). Αναρωτιέμαι αν αυτό που λέμε “απομίμηση σοκολάτας” θα μοιάζει με τα Candy Melts…

Εσείς δεν χρειάζεται να αγχώνεστε για τίποτε από όλα αυτά πάντως, γιατί το να φτιάξει κανείς αυτά τα όμορφα και πολύ νόστιμα γλειφιντζουράκια είναι πολύ εύκολο με τα υλικά που έχουμε στη χώρα μας, αφού η σοκολάτα, λευκή ή μαύρη είναι και πιο νόστιμη και πιο υγιεινή από τα Candy Melts. Τη λευκή μάλιστα μπορεί κανείς να την χρωματίσει με ειδικά χρώματα με βάση το λάδι (γιατί τα κλασικά ζαχαροπλαστικής έχουν νερό και θα κόψει), τα οποία μπορείτε να βρείτε εδώ. 

Παρακάτω θα βρείτε τη “συνταγή” για τα cake pops όπως τα φτιάχνω εγώ, δηλαδή με ganache σοκολάτας. Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε τυρί κρέμα ή βουτυρόκρεμα, αλλά εγώ είμαι φαν της ganache. Επίσης, αν σας αρέσουν τα χάρτινα λευκά καλαμάκια που βλέπετε στη φωτογραφία, μπορείτε να τα παραγγείλετε και αυτά σε πολύ χαμηλή τιμή στο ίντερνετ (ενδεικτικά εδώ) ή να τα αγοράσετε από το Sweet Alchemy (Κολωνάκι, Κηφισιά) και τον Κάτο στην Ευριπίδου.

Τέλος, το πώς θα διακοσμήσετε τα cake pops εξαρτάται πολύ από το πού έχετε να τα προσφέρετε. Μπορείτε να τα κάνετε πιο “κυριλέ” σαν σοκολατάκια (όπως της επάνω φωτό) ή να τα καλύψετε με χρωματιστή τρούφα, αν είναι για παιδικό πάρτυ. Μπορείτε επίσης να τα βάλετε σε σακουλάκια για δωρο, αλλά να ξέρετε πως η σοκολάτα μπορεί να λιώσει στο σακουλάκι και να μην φαίνονται όμορφα. Τέλος, μπορείτε είτε να τα στηρίξετε όρθια σε ένα μεγάλο κομμάτι φελιζόλ (το οποίο αν θέλετε το βάφετε και σε χρώμα), είτε να τα βάλετε ανάποδα σε χαρτάκια για πτι-φουρ.

Αν νηστεύετε, μπορείτε να φτιάξετε αυτά τα νόστιμα τρουφάκια και να τα βουτήξετε με την ίδιο τρόπο στη σοκολάτα!

Continue reading →

Free Gourmet: Seville Orange Marmalade/ Δωρεάν και Γκουρμέ: Μαρμελάδα Νεράντζι

Posted on by
5

You know,  it is such a typical human trait to ignore the things that are free and in abundance and to take them for granted. Take for example seville oranges. They are almost everywhere in Athens, since the trees adorn out narrow pavements (making it impossible to cross with a stroller or wheelchair, but that is another issue). Other than the spoon sweet our grandmothers made often, they do not seem to have other culinary uses in the Greek kitchen.

When however my brother went back to Switzerland with 3 kilos of seville oranges in his luggage (picked from our street) to give as a present to our Swiss friends who asked for them, I started seeing them differently. Apparently they are very expensive in Switzerland and thus highly prized. Imagine that!

So, I picked some more and thought hard and long how to put them into good use. The first that sprang to mind was duck a l ‘orange. Too fussy. Next was a cake with chocolate and seville orange curd, but I didn’t have many of the ingredients. So, I decided to try my luck and make marmalade. There are many good recipes our there for seville orange marmalade, but I decided to go with the one by Elise, of Simply Recipes. It was very detailed and gave me the confidence that I needed. As always,  I cut down the sugar, so for 5 cups of fruit, I used 2.5 cups of sugar (instead of the 4 cups Elise suggests). Other than that I used the recipe as is.

I was impressed that something so simple turned out so good, and it was not bitter at all! Although I am sure it is great for breakfast,  I enjoy having a teaspoon of it after lunch, as it cleanses my palate and leaves me with a refreshing citrus flavour.

————

Είναι τόσο κλασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, να αγνοούμε όσα έχουμε σε αφθονία και να τα θεωρούμε δεδομένα. Οι καιροί όμως είναι δύσκολοι και καλό είναι να εκμεταλλευόμαστε τα…δωρεάν. Πάρτε για παράδειγμα τα νεράντζια: ο τόπος είναι γεμάτος, αλλά κανείς δεν τα χρησιμοποιεί. Όταν όμως ο αδερφός μου γύρισε στην Ελβετία, όπου σπουδάζει, με 3 κιλά νεράντζια δώρο (μαζεμένα από τη γειτονιά) για την Ελβετίδα φίλη μας, άρχισα να ανρωτιέμαι μήπως οι Ελβετοί κάτι ξέρουν παραπάνω. Βασικά στο εξωτερικό, τα νεράντζια θεωρούνται πολύ σπουδαίο φρούτο και δυσεύρετο και απ’ όσο ξέρω είναι και αρκετά ακριβά.

Βγήκα λοιπόν κι εγώ στους δρόμους (αν μένετε σε πολυσύχναστο δρόμο, αποφύγετε να μαζέψετε τα φρούτα, γιατί έχουν κατάλοιπα καυσαερίου), μάζεψα μια τσάντα νεράντζια και άρχισα να σκέφτομαι τί να τα κάνω: πάπια με πορτοκάλι και νεράντζια, γλυκό με σοκολάτα, ή μαρμελάδα; Τελικά κατέληξα στη μαρμελάδα, γιατί χρειαζόταν τα λιγότερα υλικά: νεράντζια, ζάχαρη και 2 λεμόνια (ή πορτοκάλια). Είχα σημειώσει τη συνταγή της Βίκυς, αλλά την ημέρα εκείνη ο server της δεν δούλευε, οπότε πήγα στη δεύτερή μου επιλογή, της Elise από το μπλογκ Simply Recipes, που ήταν και αυτή ιδιαιτέρως λεπτομερής.

H μόνη αλλαγή που έκανα ήταν να μειώσω τη ζάχαρη και έτσι για 1.7 κιλά νεράντζια, έβαλα 1 κιλό ζάχαρη. Βασικά στη συγκεκριμένη περίπτωση η ζάχαρη δεν δένει τη μαρμελάδα, αφού τα νεράντζια έχουν πολλή πηκτίνη, οπότε εξαρτάται από εσάς πόσο γλυκειά τη θέλετε. Επίσης, αφαίρεσα το λευκό μέρος από τη φλούδα που είναι πικρό (κάτι που δεν το κάνει η Βίκυ, αλλά το προτείνει η Elise) αφήνοντας σχεδόν μόνο το πορτοκαλί. Αυτή είναι η μόνη δυσκολία που έχει η συνταγή, γιατί τα νεράντζια μου ήταν λεπτόφλουδα και πήρε πολλή ώρα.

Το πιο εντυπωσιακό στη μαρμελάδα αυτή είναι πως δεν είναι πικρή, αλλά βαθιά αρωματική. Οι Άγγλοι την απολαμβάνουν για πρωινό, αλλά εμένα μου αρέσει μια κουταλίτσα μετά το φαγητό, γιατί καθαρίζει το στόμα και αφήνει μια όμορφη, δροσερή επίγευση.

Home made souvlaki and Greek Pinot Noir/ Σπιτικό σουβλάκι και Pinot Noir

Posted on by
17

I am not a fan of junk food, hence the name of the blog, apart from Greek souvlaki with gyros, the famous street food, the only food of Greece I really missed when studying abroad. There is something magical about the soft pita bread, the crispy, salty pork slivers and the juicy bits in between (tzatziki, tomato, onions, mustard, fries) which makes my mouth water. It is also one of the few things I do not make at home, first of all because it is so hard to replicate and secondly because one can still find good cheap souvlaki to eat everywhere in Athens (and all of Greece of course).

You might be wondering therefore why I am posting a souvlaki recipe. Well, this is no ordinary souvlaki, although it is just as juicy and mouthwatering as the real deal, with the difference that it is meant to be made at home and has ingredients you can find in almost any part of the world.

The main recipe belongs to a well-known Greek chef, Giannis Loukakos, and I have slightly tweaked it to make it less time-consuming, an important factor I think for the home cook. It is vital you choose the right part of meat for this dish: pork neck. With its high fat content neck is perfect for slow roasting, as the fat is rendered during cooking giving the most succulent, tender meat you will have ever tasted. This meat is then wrapped in a tortilla instead of the usual souvlaki pita, making each bite slightly less “bready”, and adorned with crispy salad leaves, chopped tomatoes or mustard and Greek yogurt. 

A wonderful dish like this deserves an equally good wine. I was lucky to have a nice bottle of Rossiu di Munte Pinot Noir 2008 (means ‘Red of the Mountain” in the local dialect) by Katogi Averoff at hand,  which was sent to me a while ago to taste and blog about. Set on the steep slopes of Pindos mountains, the vineyards of Katogi are I think the highest in Greece (940m above sea level), which means that the grapes have enough cool weather to produce a good Pinot.The winery also boasts a beautiful hotel and I think that it would be worth a visit, if you ever decide to see more than the islands in Greece.

The wine itself was medium-bodied, with nice, round tannins and lovely cherry fruit on the nose and palate. Its price is quite high for Greek standards (19-20 euro) which is partly due to the quality of the vinification process and the low production. Although duck would have been my first choice for a Pinot wine, it really suited the tender, mellow flavour of the meat and I am happy to have paired the two together. The next day we tried it with some full flavoured cheeses: an Appenzeller, a Vacherin and a 36 month old chunk of Parmiggiano Reggiano and it was really good with them too.

———-

Αυτό το μπλογκ μπορεί να λέγεται …not junk food, αλλά προσωπικά έχω αδυναμία στο κλασικό ελληνικό Junk που λέγεται σουβλάκι, ειδικά στον “πιτόγυρο”. Είναι ίσως το μοναδικό φαγητό που μου έλλειψε όσο σπούδαζα στο εξωτερικό, αφού τα υπόλοιπα μπορεί κανείς να τα βρει ή να τα φτιάξει μόνος του. Δυστυχώς το ελληνικό αυτό σουβλάκι δύσκολα γίνεται στο σπίτι, και στην τελική γιατί να μπει κανείς στη διαδικασία, όταν υπάρχουν τόσα καλά μέρη που το πουλούν έτοιμο;

Θα αναρωτιέστε λοιπόν, γιατί σας προτείνω σπιτικό σουβλάκι. Η απάντηση είναι απλή: γιατί τέτοιο σουβλάκι δεν έχετε φάει ποτε! Καταρχάς το κρέας λιώνει στο στόμα και έχει μια τόσο βαθιά νοστιμιά, που δύσκολα τη βρίσκει κανείς. Κατά δεύτερον, γιατί η πίτα που χρησιμοποιείται είναι τοτρίγια και όχι η κλασική, οπότε το αποτέλεσμα είναι λογότερο ψωμένιο, και τρίτον γιατί είναι τόσο εθιστικό, που καλύτερα να φτιάξετε λίγο παραπάνω!

Η συνταγή είναι βασισμένη σε αυτή του Γιάννη Λουκάκου από το βιβλίο Ψωμί και Αλάτι, The Cookbook, ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά βιβλία μαγειρικής και θα την βρείτε παρακάτω. Στη συνταγή του μείωσα κατά το ήμισυ το κρεμμύδι και έφτιαξα το πιάτο με συνδυασμό χύτρα ταχύτητας και μαγείρεμα απλό, για να μειώσω το χρόνο, ένα στοιχείο σημαντικό για το σπιτικό μάγειρα.

Το υπέροχο αυτό έδεσμα χρειαζόταν κι ένα καλό κρασί. Αποφασίσαμε λοιπόν να ανοίξουμε ένα από τα δύο μπουκάλια που μου είχαν στείλει να δοκιμάσω από το Κατώγι-Στροφιλιά, το ερυθρό Rossiu di Munte Pinot Noir 2008. [Ξέρετε το πρώτο κρασί που ήπια ποτέ, στα 23 μου χρόνια, ήταν το Κατώγι Αβέρωφ ερυθρό, που τότε ήταν πολύ της μόδας, οπότε έχω μια συναισθηματική σχέση με την ετικέτα.]

Το Pinot Noir είναι μια ποικιλία που αγαπά το κρύο (είναι το βασικό σταφύλι της Βουργουνδίας) και στο Μέτσοβο καλλιεργείται σε πολύ μεγάλο υψόμετρο (940 μέτρα). Όπως ήταν αναμενόμενο, το κρασί ήταν καλοφτιαγμένο, μεσαίου όγκου (χαρακτηριστικό της ποικιλίας), με έντονη μύτη κερασιού, ευγενικές ταννίνες και σωστή δομή. Η λίγο τσουχτερή τιμή του (19-20 ευρώ περίπου), εν μέρει δικαιολογείται από την προσεγμένη οινοποίηση, (γαλλικά δρύϊνα βαρέλια, παραμονή στις οινολάσπες του, 12-μηνη ωρίμανση κλπ), αλλά και από τη χαμηλή παραγωγή.  Αν και η πάπια είναι η πρώτη επιλογή γαι ένα μπουκάλι Pinot Noir, το συγκεκριμένο ταίριαζε πολύ ωραία με το χοιρινό και τη δεύτερη ημέρα το δοκιμάσαμε με ένα πλατώ τυριών, με τα οποία πήγαινε εξίσου καλά (μια παρμεζάνα παλαιωμένη, ένα Vacherin και ένα Appenzeller).

Continue reading →

Σπιτική Λαγάνα χωρίς ζύμωμα

Posted on by
7

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Το ξέρω πως το άργησα το ποστ αυτό, αλλά θα το ανεβάσω έτσι κι αλλιώς γιατί μπορεί να θέλετε να φτιάξετε τη λαγανίτσα αυτή και μετά την Καθαρή Δευτέρα. Λοιπόν αυτή είναι η αυθεντική συνταγη για το ψωμί χωρίς ζύμωμα, με λευκό αλεύρι από το βιβλίο “Artisan Bread in Five minutes a Day”. (μπορείτε να δείτε τη συνταγή και στο You Tube). Δίνει μια μεγάλη λαγάνα και διπλασιάζεται πολύ εύκολα αν θέλετε περισσότερες.

Καλό είναι να αφήσετε τη ζύμη να ωριμάσει στο ψυγείο τουλάχιστον 24 ώρες, ώστε να πάρει πιο περίπλοκη γεύση. Οι συγγραφείς προτείνουν μέχρι και πέντε ημέρες! Εννοείται πως μπορείτε να φτιάξετε και καρβέλι λευκό ψωμί, αφού η συνταγη είναι η ίδια. Για να κολλήσουν καλά τα σουσαμάκια, ακολούθησα την συμβουλή του Παντελή: άλειψα τη λαγάνα μου με πετιμέζι αραιωμένο με λίγο νεράκι. Πραγματικά δουλεύει!

Σημείωση: Αν θέλετε ψωμί ολικής δείτε την κλασική μου συνταγή εδώ

Continue reading →

Home made aromatic mustard/ Σπιτικές αρωματικές μουστάρδες

Posted on by
2

Last Thursday at our friends’ house we had a little get together for sausages and other meats, following the Greek custom of celebrating Tsiknopempti (tsikna= smell of meat sizzling over the coals + Pempti = Thursday), the second Thursday of the carnival. Apart from the salads and potatoes, the meats were also accompanied by several aromatic mustards that our friends had brought back from Paris (of the famous Maille house). There are also Greek versions of interesting mustards with a more mediterranean feel, such as the ones produced by Kalamata based Papadimitriou (sold under the name Balsamon) for example, but the French house is much more imaginative with flavours: rose, blue cheese, mushroom, Truffles and many fruits have found their way in a jar of Maille mustard.

I had forgotten how much I like mustard with different flavours and how much this underrated condiment (at least it is in Greece) can make an ordinary piece of meat really extraordinary. And since I like to make things myself, I gathered that one can definitely take some nice blends of spices and flavours and add them to a good jar of mustard and thus enjoy at a fraction of the cost an aromatic mustard.

The right path to follow would be to make the mustard from scratch and incorporate the flavourings in the beginning, but I had no time for that, so I just bought a big tub of mustard, not too strong, but not flabby either, divided it in three batches and played around with what I had in the cupboards.

Three were the flavours I will share with you today: pink and green pepper, grape molasses (also known as petimezi) and oregano, thyme with honey. All three turned out pretty well, although not as deep as the Maille ones (obviously…), but I am happy with results especially considering the amount of effort involved!

These mustards make lovely and rather unusual gifts for friends and family, especially if you package them in pretty jars .

—–

Την προηγούμενη Πέμπτη μαζευτήκαμε στο σπίτι των φίλων μας για να τσικνίσουμε με λουκάνικα και λοιπά κρεατικά. Μαζί με τα φαγητά και τα συνοδευτικά τους υπήρχαν στο τραπέζι 3-4 νόστιμες, ιδιαίτερες μουστάρδες που οι φίλοι είχαν φέρει από την Γαλλία (του γνωστού οίκου Maille), και μου κλέψαν την καρδιά. Βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, υπάρχουν και ελληνικές αρωματικές μουστάρδες, με πιο μεσογειακή χροιά (π.χ. του Παπαδημητρίου με το όνομα Balsamon), αλλά οι Γάλλοι είναι πού πιο ευφάνταστοι στις γεύσεις τους: μπλε τυρί, κόκκινα φρούτα του δάσους, τρούφες, ότι μπορείτε να φανταστείτε βρίσκει το δρόμο του σε ένα βαζάκι από μουστάρδα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα η μουστάρδα δεν έχει την απαραίτητη θέση στο τραπέζι μας, πράγμα που είναι κρίμα, γιατί μπορεί να αναβαθμίσει στη στιμή το πιο απλό ψητό κρεατικό ή ψάρι, το σάντουιτς ή την σάλτσα για τη σαλάτα μας. Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να σας προτείνω έναν εύκολο και οικονομικό τρόπο να απολαύσετε αρωματική μουστάρδα στο σπίτι, με ελάχιστο κόπο.

Θα σας πως λοιπόν τι έκανα: αγόρασα μια μεγάλη συσκευασία καλής μουστάρδας, ούτε πολύ καυτερής, ούτε πολύ γλυκειάς και τη χώρισα στα τρία. Άνοιξα τα ντουλάπια μου και διάλεξα για την πρώτη πράσινο και ροζ πιπέρι, για τη δεύτερη πετιμέζι και για την τρίτη ρίγανη, θυμάρι και μέλι. Το σωστό βέβαια θα ήταν να την φτιάξουμε από την αρχή, αλλα που καιρός για τέτοια!

Και οι τρεις βγήκαν πολύ νόστιμες, αν και για του λόγου το αληθές όχι τόσο περίπλοκες όσο οι Maille. Βέβαια η σχέση κόπου-γεύσης-αποτελέσματος παραμένει πολύ καλή, και σας τις προτείνω ενεπιφύλακτα. Γίνονται δε πολύ ωραία δώρα για φίλους, αν τις συσκευάσετε σε όμορφα βαζάκια.

Continue reading →