Two recipes for fragrant Christmas biscuits (cookies) / Δύο συνταγές για αρωματικά χριστουγεννιάτικα μπισκότα

I love the way our house smells when there is something baking in the oven, especially when that something is spicy and sweet, like the biscuits I am sharing with you today. This year I decided to do something more “foreign” on top of the traditional Greek Christmas sweets (a.k.a. melomakarona and kourabiethes), to give as presents and to decorate the tree with. I think that home made gifts will gradually become more common in Greece, due to the economic recession and they are such good ways of spending some quality time with your kids.

The two recipes I used here are both children friendly in the sense that they are not overly sticky and the cut biscuits hold their shape well when transferred to the baking sheets (in contrast to this recipe for example). They are also delicious to munch on, as I discovered when my prissy little girl devoured quite a few of them once they cooled down a bit.

The first one is a classic sugar biscuit which has a bit of cream cheese in the dough to make it more pliable and you can find it here. I made them into vanilla sugar biscuits, but you can use any type of flavouring you can think of.

The second one is an English gingerbread made in a more traditional way, using a hot mix in which the flour is then stirred in. The recipe belongs to one of my favourite cake decorators, Peggy Porschen, and you can find the recipe here. I used orange juice instead of the water, but I don’t think it made such a huge difference, as the spices are really strong.

In the next post I will share some ideas about decorating and presenting those lovely biscuits. In the meantime, start baking!

Note: since both recipes are quite common outside of Greece, and you are after something more unusual to give to your loved ones, why don’t you try kalorizika (Cretan biscuits with olive oil), or syrupy semolina and butter biscuits (seker pare).

———

Δεν υπάρχει νομίζω πιο ωραία μυρωδιά από κάτι που ψήνεται στο φούρνο, ειδικά αν αυτό το κάτι είναι γλυκό και γεμάτο μπαχαρικά, όπως τα μπισκοτάκια που έχω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα. Και επειδή οι μέρες των Χριστουγέννων πλησιάζουν ολοταχώς και τα πορτοφόλια μας αδειάζουν καθημερινά, προτείνω να κρεμάσετε στο δέντρο σας ή να χαρίσετε ως δώρα υπέροχα, νόστιμα και όμορφα χειροποίητα μπισκότα που θα έχετε φτιάξει εσείς οι ίδιοι.

Δύο θα είναι οι συνταγές που θα σας δώσω, και οι δύο πάρα πολύ νόστιμες και εύκολες στην παρασκευή.  Η πρώτη είναι τα κλασικά sugar biscuits, η συνταγή των οποίων μοιάζει πολύ με την βάση τάρτας , και μπορούν να γίνουν σε άπειρες παραλλαγές γεύσης. Συνταγές γι’α αυτά τα μπισκότα υπάρχουν πολλές (όπως και αυτή η δικιά μου), αλλά οι περισσότερες έχουν δυσκολία στο άνοιγμα. Αυτή που σας δίνω έχει την ιδιαιτερότητα να έχει λίγο τυρί κρέμα, που κάνει τη ζύμη πιο εύπλαστη και κυρίως λιγότερο κολλώδη. Έτσι μπορείτε κάλλιστα να την χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε μπισκότα με τα παιδιά σας, αν έχετε. Διατηρείται δε στο ψυγείο για μία εβδομάδα και στην κατάψυξη για 3 μήνες. Τα μπισκότα αυτά δεν γίνονται τόσο τραγανά όσο τα γαλλικά sablé ή τα σκοτσέζικα shortbread, αλλά είναι εξίσου βουτυρένια και νόστιμα και αρέσουν πολύ στα παιδιά.

Η δεύτερη συνταγή είναι για το Αγγλικό gingerbread, το οποίο κλασικά το φτιάχνουν σε σχήμα ανθρωπάκι, αλλά μπορείτε να το κάνετε σε ότι σχήμα θέλετε. Με αυτό μπορείτε επίσης να φτιάξετε το κλασικό Χριστουγεννιάτικο σπιτάκι. Η συνταγή διαφέρει από άλλες στο ότι έχει ζεστά και κρύα υλικά και δίνει ένα μετρίως μαλακό, πολύ μπαχαρένιο μπισκότο, το οποίο ψημένο διατηρείται για πολύ καιρό, χωρίς αλλοίωση της γεύσης του. Και αυτή η ζύμη ενδείκνυται για στολίδια και στα παιδιά αρέσει ιδιαιτέρως!

Παρακάτω θα βρείτε λοιπόν τις δύο αυτές συνταγές, ενώ σε επόμενο ποστ θα ακολουθήσουν ιδέες για το στόλισμα και την παρουσίαση των μπισκότων αυτών. Γρήγορα στην κουζίνα λοιπόν!

Continue reading

Oat and coconut biscuits (aka Anzac Biscuits)/ (εθιστικά) Μπισκότα με καρύδα και βρώμη

I am currently suffering from a dislocated shoulder, which is really frustrating, because I have to be careful and not do much with my right hand. A rather difficult task when you spend the whole day with an almost two year old. On top of that, they came from a famous tv show to interview me yesterday for the blog, so I had to prepare something easy and quick for the camera, plus the house had to be presentable. Arghhhhh….!

Anyway, I decided to make ANZAC biscuits for the Greek viewers who are not familiar with this tasty and highly addictive recipe. I came across them last year when I was looking for something to do with the rolled oats baby didn’t like, and haven’t looked back since. EVERYBODY loves them, they are a healthy snack and did I say they are dead easy?

I made a few changes to the “official” recipe: halved the sugar, used an unrefined variety and lowered the butter a little bit. I like my biscuits fat and chewy so I make 15, but you can definitely make 20 thinner ones. Just adjust the baking time accordingly. You can also add a bit of cinnamon, chopped chocolate or cranberries to make them more interesting, but I think they are perfect as is.

—–

Τις τελευταίες εβδομάδες υποφέρω από μερική εξάρθρωση στον ώμο, που σημαίνει πως δεν πρέπει να γράφω πολύ στον υπολογιστή, να σηκώνω βάρη, να μαγειρεύεω ή να κάνω οτιδήποτε κουραστικό, πράγμα δύσκολο όταν έχεις παιδί σχεδόν δύο χρονών! Και μέσα σε όλα, ήρθαν χτες από την εκπομπή της Μενεγάκη να μου πάρουν συνέντευξη και έπρεπε όχι μόνο να ετοιμάσω κάτι εύκολο να δείξω στους τηλεθεατές, αλλά και να μαζέψω το σπίτι, ώστε να είναι παρουσιάσιμο (συνήθως μοιάζει με παιδική χαρά).

Δεν ξέρω πότε θα την βγάλουν στον αέρα την συνέντευξη, αλλά σήμερα θα μοιρστώ μαζί σας την συνταγή που έφτιαξα. Πρόκειται για μπισκότα με βρώμη και καρύδα, μια συνταγή από την Αυστραλία και την Ν. Ζηλανδία, που είναι γνωστά με το όνομα ΑΝΖΑC (από τα αρχικά Australian and New Zealand Army Corps). Υπάρχει ολόκληρη ιστορία πίσω από τα μπισκότα αυτά, που υποτίθεται τα έστελναν οι γυναίκες στους στρατιώτες που πολεμούσαν στην Gallipoli  to 1915 (το τουρκικό Canakkale), αλλά η αρχική συνταγή ήταν πολύ διαφορετική.

Εγώ τα ανακάλυψα τυχαία όταν έψαχνα τί να κάνω με τόση βρώμη (το γνωστό μας κουάκερ), το οποίο είχα αγοράσει για να το τρώει η μικρή το πρωί και δεν της άρεσε. Τα μπισκότα αυτά είναι όχι μόνο εθιστικά νόστιμα και πανεύκολα στην παρασκευή, αλλά και αρκετά υγιεινά. Εμένα μου αρέσουν στρουμπουλά και λίγο μαλακά, αλλά μπορείτε να τα κάνετε και πιο λεπτά, αλλάζοντας όμως ελαφρώς το χρόνο ψησίματος. Επιδέχονται προσθήκες με άνεση, όπως ψιλοκομμένη σοκολάτα, λίγη κανέλα, σταφίδες, ή αποξηραμένα cranberries, αλλά δοκιμάστε τα πρώτα σκέτα!

Continue reading

Kamut-Vanilla pound cake: the best simple cake ever! / Κέικ βανίλιας με αλεύρι καμούτ: το πιο νόστιμο απλό κέικ που φάγατε ποτέ!

I don’t usually post on Sundays, but I got very excited with this cake and I wanted to share it with you asap. I had been looking for a good vanilla pound cake recipe for a while now. It had to be healthy enough for the baby to eat, but also tasty enough for us to enjoy and then I remembered that I had bookmarked a kamut flour pound cake in Alice Medrich’s book, Pure Dessert.

If you are not familiar with kamut, I will briefly say that it is a relatively new type of grain, related to wheat, but larger in size and it is solely organically cultivated. Kamut flour has a very interesting nutty flavour, thus adding a different dimension to the classic pound cake, it is low in gluten (but not gluten free) and high in protein while retaining all its dietary fibre. I find it in my local organic supermarket and I think it is definitely worth seeking out.

The cake had a nice grainy texture and a complicated buttery-vanilla-nut flavour, plus it made the house smell divine. It apparently stays fresh for three days, but I assure you it won’t last that long!

———

Δεν συνηθίζω να ποστάρω τις Κυριακές, αλλά το κέικ αυτό με ενθουσίασε και έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας. Για καιρό λοιπόν βρισκόμουν σε αναζήτηση μιας συνταγής για απλό κέικ που να μπορεί να φάει το μωρό, αλλά και να είναι και νόστιμο. Θυμήθηκα λοιπόν πως είχα σημειώσει πριν καιρό να φτιάξω μια συνταγή της Alice Medrich για κέικ βανίλιας που ως βάση έχει το αλεύρι καμούτ και σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή λύση.

Αν δεν ξέρετε τί είναι το καμούτ δεν πειράζει γιατί είναι ένας σπόρος σχετικά καινούριος. Η καταγωγή του είναι κάπως μυστηριώδης και παλιότερα η εταιρεία που το λάνσαρε υποστήριζε πως προέρχεται από την αρχαία Αίγυπτο (εξου και το όνομα). Οι σπόροι όμως διατηρούνται μόνο 200 χρόνια, εκτός και αν καταψυχθούν,  οπότε κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί.

Το καμούτ συγγενεύει γενετικά με το σιτάρι, αλλά γίνεται καλύτερα ανεκτό από ανθρώπους με δυσανεξία στη γλουτένη (παρότι περιέχει). Καλλιεργείται αποκλειστικά και μόνο βιολογικά, δεν έχει υποστεί γενετικές τροποποιήσεις και περιέχει υψηλότερα ποσοστά πρωτεΐνης από το σιτάρι (περ. 12-18%). Στην Ελληνική αγορά αλεύρι καμούτ θα βρείτε στα καταστήμταα με βιολογικά προϊόντα και είναι πάντοτε ολικής άλεσης. Η γεύση του είναι καταπληκτική, με νότες ξηρών καρπών και γι’ αυτό δίνει ένα τόσο νόστιμο αποτέλεσμα στο κέικ.

Γενικά το κέικ αυτό, που βασίζεται στην κλασική συνταγή του pound cake (κέικ που περιέχει ίσα μέρη ζάχαρη, αλεύρι, βούτυρο και αβγά) είναι υπέροχα βουτυρένιο, με ωραία υφή, και τρώγεται ευχάριστα τόσο για πρωϊνό, όσο και για απογευματινό σνακ. Μπορείτε να το αρωματίσετε και με λεμόνι ή πορτοκάλι, αλλά προσωπικά το προτιμώ έτσι, με γεύση βανίλιας. Πάντως αν δεν βρείτε αλεύρι καμούτ, μπορείτε να το αντικαταστήσετε με αλεύρι για όλες τις χρήσεις. Α, και ξέχασα να σας πω πως το σπίτι σας πραγματικά θα μοσχοβολάει!

Continue reading

Coconut Almond Macaroons/ Μπισκοτάκια μαρέγκας με καρύδα και αμύγδαλο

I was suddenly left with too many egg whites in the fridge. About 8 to be exact. I didn’t want to throw them away and I am not into the “egg white omelette” thing. I just find it disgusting. It was also very wet to make meringues (they become sticky and horrible in wet weather), so I started browsing through my never ending collection of recipes. I knew more or less that I wanted something more cookie-like and I had coconut in the cupboard that also needed my immediate attention.

I ended up making a type of macaroon, as french macarons are way to laboursome for a weekday afternoon. These little chewy cookies are a great treat, especially if you like coconut. They are sweet enough to satisfy your cravings, they go well with a cup coffee and they are very easy to make. If you don’t like coconut, you can substitute it with almonds. I have given you the recipe halved as I think you don’t come by 8 egg whites very often!

—-

Ξαφνικά βρέθηκα με 8 ασπράδια στο ψυγείο. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς τα κατάφερα. Και επειδή δεν είμαι φαν της ομελέτας με ασπράδια, αλλά ούτε μαρέγκες μπορούσα να φτιάξω με τέτοια υγρασία (γίνονται κολλώδεις και καθόλου ελκυστικές) σκέφτηκα πως θα ήταν ωραίο να κάνω κάτι σε στυλ εργολάβου, ξέρετε του κάπως vintage γλυκού ζαχαροπλαστείου με αμύγδαλο και ασπράδι. Ξεφύλλισα περιοδικά και βιβλία και κατέληξα σε μια συνταγή από το νέο περιοδικό Γλυκές Ιστορίες του Στέλιου Παρλιάρου. Την άλλαξα αρκετά, αφού έβαλα καρύδα, δεν χρησιμοποίησα τη γέμιση, αλλά ούτε το κακάο, και γενικά έγινε αγνώριστη!

Αυτά τα μπισκοτάκια λοιπόν είναι πανεύκολα και λαχταριστά. Έχουν λίγο μαστιχωτή υφή από την καρύδα και τρώγονται υπέροχα με τον καφέ μας. Διατηρούνται για μια εβδομάδα τουλάχιστον μέσα σε τσίγκινο κουτί. Αν δεν αγαπάτε την καρύδα, αντικαταστήστε τη με αμύγδαλο. Στη συνταγή σας δίνω τη μισή ποσότητα ασπράδια, μιας και τα 8 είναι κάπως δύσκολο να τα βρείτε και κάνουν πάρα πολλά μπισκότα.

Continue reading

fig and honey cake with sweet wine sauce/ κέικ σύκου με μέλι και σιρόπι γλυκού κρασιού

Fig season is almost over, slightly earlier than last year, due to the continuous heat we’ve had since May. With the last figs of “our” trees I decided to make something glorious to celebrate their departure: a fig cake with honey, served with a wine sauce on the side. Just the kind of cake that makes me want to weep because I will not be able to taste it again for another year.

The recipe is by Dorie Greenspan and I only tweaked it a tiny bit to suit my ingredients better. Instead of Port, I used the sweet red Greek wine, Mavrodaphne from Patras, which suits the figs equally well. I also substituted the yellow cornmeal with ground blanched almonds. However, I think next time I will double the quantity of the sauce ingredients, as I prefer to have more than less. Any left overs are great over ice cream or even a simple lemon cake.

I am very proud to say that the thyme honey, almonds, lemon and figs used in this recipe were all presents from friends, produced in their orchards. Perhaps this is why the cake turned out to be so lip-smacking good.

——-

Τα σύκα σιγά σιγά τελειώνουν, πιο γρήγορα από άλλες φορές λόγω της συνεχιζόμενης ζέστης που είχαμε από νωρίς. Για να γιορτάσω τηςν αποχώρησή τους αποφάσισα να φτιάξω ένα κέικ από αυτά που τα τρως και δακρύζεις, γιατί θα πρέπει να περιμένεις έναν ακόμη χρόνο για να το ξαναδοκιμάσεις.

Τα υλικά του μυρίζουν φθινόπωρο: φρέσκα σύκα, θυμαρίσιο μέλι, αμύγδαλα, μαυροδάφνη. Τα περισσότερα μου είχαν δοθεί από φίλους, προϊόντα των κήπων, κτημάτων ή μελισσιων τους, ίσως γι΄αυτό να έγινε το κέικ αυτό τόσο αισθησιακό. Πάντως και πεσκέσια να μην έχετε, δοκιμάστε το, θα αποζημιωθείτε δεόντως.

Continue reading

Chocolate and Courgette (Zucchini) Cake: a revalation/ Aποκάλυψη: Ζουμερό σοκολατένιο κέικ με κολοκυθάκι

Those of you that have been reading the blog for a while will know that since I gave birth to my little daughter I became obsessed with baking. It is almost all I cooked and blogged about. I bought books on baking, ate cakes and baked, baked, baked. Which lead to me becoming a rather skilled baker. However, I had never baked a chocolate and zucchini cake until this week, which is rather weird because it is probably one of the most famous recipes on the internet.

The idea of combining a vegetable with chocolate is not a new one: apparently chocolate and zucchini recipes are very common in the Southern states of the US, where all yummy baking things usually come from.

But even if you have never baked in your life you can still produce a lovely, moist chocolate cake that will make everyone ask for seconds. Grated courgettes in the batter give extra moisture so one can cut down on the fat. For that reason it is a healthier, leaner and more economical cake to make, especially now that courgettes are in great supply  (in Greek markets they cost as little as 50 cents per kilo!).

For this version I tried and tested many different recipes to give you my version and I am sure you won’t be disappointed! Oh, and don’t tell anyone about what’s in it, especially the children! I guarantee they will not notice…

——-

Όσοι από εσάς παρακολουθείτε το μπλογκ καιρό θα ξέρετε για τη μανία με τα κέικ που με έπιασε μόλις γέννησα. Αγόρασα βιβλία και το μόνο που έψηνα στην κουζίνα και στο μπλογκ ήταν κέικ και γλυκά κάθε είδους. Έτσι κατάφερα να γίνω ζαχαροπλάστρια ολκής. Παρόλα αυτά όμως δεν είχα δοκιμάσει να φτιάξω ένα από τα πιο διάσημα κέικ του κυβερνοχώρου, το οποίο περιέχει κολοκυθάκι για υγρασία και χρησιμοποιεί τα μισά λιπαρά από ένα συνηθισμένο κέικ, χωρίς να του λείπει η νοστιμιά. Είναι δηλαδή και υγιεινό και οικονομικό μαζί (τα κολοκυθάκια στη λαϊκή τα βρίσκει κανείς μέχρι και 50 λεπτά το κιλό! ).

Παραδοσιακά το κέικ αυτό προέρχεται από τις νότιες Πολιτείς των Η.Π.Α., όπου καλλιεργούνται πολλά κολοκύθια. Εγώ δοκίμασα διάφορες συνταγές και κατέληξα στην συγκεκριμένη, που είναι αρκούντως σοκολατένια. Το κολοκυθάκι δεν το καταλαβαίνει κανείς στη γεύση, οπότε μην το πείτε, ειδικά αν το προσφέρετε σε παιδιά!

Continue reading

EKMEK KATAIFI: a luscious dessert/ Εκμέκ καταΐφι

We had many almost sleepless nights with BABY lately. I was starting to loose patience (and my mind a little bit) until we saw the first tooth! The second appeared three days later, so I hope we will get some sleep tonight. To celebrate her sweet teeth I am giving you a lovely recipe for ekmek kataifi, a syrupy dessert which is not as sweet as most of them are. Enjoy it after a meal or as an afternoon treat.

———

Είχαμε καιρό να κοιμηθούμε καλά με τη μικρή και εκεί, λίγο πριν την απόγνωση, είδαμε το πρώτο δόντι! Το δεύτερο ακολούθησε τρεις ημέρες μετά, οπότε ελπίζω πως τα βράδια μας θα ξαναβρούν την κανονικότητά τους. Για να γιορτάσουμε λοιπόν αυτά τα πρώτα δοντ’ακια σας δίνω μια γλυκιά συνταγή, αλλά όχι τόσο γλυκιά ώστε να σας πέσουν! Πρόκειται για ένα νόστιμο εκμέκ καταΐφι σε συνταγή το Βασίλη Καλλίδη. Απολαύστε το μετά από γεύμα ή το απόγευμα στη βεράντα με ένα παγωμένο καφεδάκι.

Continue reading

The prize…/Το δώρο…

First of all let me start by thanking all of you for the lovely wishes you left me on this blog’s birthday. It was very comforting and made me happy for days afterward! Now, I am sure that many of you were wondering what the prize was. The truth is that I hadn’t decided on what to make, so this is why I left it sort of vague. It would have to be something that could be easily transported, especially if the winner was not from Athens, that would not spoil and at the same time be worth the while. Tough one.

Finally I decided to send Anna three things: a jar of tomato chutney, perfect for all the barbecues to come, a jar of freshly made strawberry jam (following this recipe) and a batch of these extra dark chocolate biscotti, which are so perfect with a cup of coffee or ice cream, that I almost ate them all before putting them in the bag!

The next batch I will make will go into a coffee ice cream instead of Oreos. I am sure they will taste much better!

——–

Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους σας για τις θερμές ευχές που μου στείλατε για τα γενέθλια του μπλογκ. ου φτιάξατε τη διάθεση για όλη την εβδομάδα! Είμαι σίγουρη δε πως πολλοί από εσάς θα αναρωτηθήκατε τί ήταν το δώρο που κέρδισε η τυχερή αναγνώστρια. Η αλήθεια είναι πως όταν έγραψα ο ποστ δεν είχα αποφασίσει τί ακριβλως θα φτιάξω. Σίγουρα πάντως έπρεπε να είναι κάτι που μεταφέρεται σχετικά εύκολα και δεν χαλάει, αφού κατά πα΄σα πιθανότητα θα έπρεπε να σταλεί με το ταχυδρομείο.

Τελικά το πακέτο περιελάμβανε ένα βάζο τσάτνεϊ ντομάτας, ένα βάζο μαρμελάδα φράουλα (ακολουθώντας αυτή εδώ τη συνταγή), και αυτά τα Ιταλικού στυλ μπισκότα σοκολάτας, τα οποία έγιναν τόσο νόστιμα που παραλίγο να μην στείλω κανένα !

Ταιριάζουν τέλεια με έναν δυνατό εσπρέσσο, αλλά και με παγωτό. Σκέφτομαι μάλιστα, την επόμενη φορά που θα φτιάξω παγωτό καφέ, να τα ρίξω μέσα αντί για τα Όρεο!

Continue reading

Perfect Scones for Cook the Books: “Eating for England”


The first time I ever had a scone it was a revelation. Were were having High Tea with my Canadian friend A. in a beautiful hotel in Oxford, the Old Parsonage, one of the few luxuries we allowed ourselves as students (the pound was very strong and Greece still had drachmas). We were sitting by the window, admiring the fine linen and cutlery and chatting about this and that when the trolley came with all the sandwiches, the scones, the cakes and the tea. I could not believe the amount of food that we were having between meals (high tea was served at 4pm), but started to taste it anyway. Two things blew me away: the cucumber sandwiches and the scones.

Scones are so boring on their own: they are neither salty nor sweet and have no particular taste. What they do have however is texture: they are buttery, crunchy on the outside, fluffy on the inside and warm. Team them with clotted cream and a good quality jam (usually raspberry or strawberry) and they are transformed into bliss. Just the thing one needs on a dreary, cold afternoon after hours of studying in the library!

There is so much lovely, tasty and comforting food in Britain, it is a shame that people don’t know about it. That is one of the reasons I chose “Eating for England” by Nigel Slater as a read for Cook the Books the bi-monthly cooking and reading club organised by Deb, Rachel and me (deadline is today, so hurry!).  Nigel is a great writer and the perfect man for introducing someone to the particularities of the British at the table. I think what I absolutely love about his writing is the perfect combination of sentimentality and wry humor: one minute you get misty eyed and the next you laugh out loud.”

Scones are mentioned in a few places in the book, but they also have a “chapter” to their selves.

How to dress a scone (from Nige Slater’s, Eating for England)

You are faced with a plate of scones , a pat of butter, a dish of jam and a pot of clotted cream. This being Britain, it follows that there must be a right and wrong order in which to dress your scone. You have either butter or cream, never both. At least not when everyone is looking. it is generally accepted that the jam goes on first, followed by a teaspoonful of cream. Others insist it is the other way round. Dare I suggest it really doesn’t matter? At a tea shop or hotel, you will inevitably get strawberry jam, though many would say that raspberry is better. At home I would go for blackcurrant or damson every time.

The recipe for scones I used is from another great Brit, Gordon Ramsay. Unfortunately I forgot them in the oven slightly longer and they came out crunchier and darker than they should. They were fluffy and buttery enough though, so no harm done. I cannot find clotted cream in Greece, so I used crème fraîche left over from the tarte flambée with home made strawberry jam.

Continue reading

Almond Ravani (syrupy cake)/Ραβανί με αμύγδαλο

Ravani, the syrupy semolina cake, is one of my favourite desserts, especially when it is made with coconut. Since however coconut is not to everyone’s liking, I decided to re-work my favourite recipe, by taking the coconut out and adding loads of ground almonds and whole pine nuts instead. I also flavoured it with some orange zest and got a yummy, new dessert! I served it slightly chilled with a scoop of home-made kaimaki ice cream on the side.

—————

Το ραβανί είναι ίσως από τα αγαπημένα μου γλυκά, ειδικά αυτό με την καρύδα. Επειδή όμως γνωρίζω καλά πως η καρύδα είναι από αυτά τα υλικά που ή σου αρέσειπολύ ή καθόλου, σκέφτηκα πως θα είναι κρίμα να μην μπορούν να χαρούν το υπέροχο αυτό γλυκό και όσοι δεν την αγαπούν. Έτσι λοιπόν πείραξα αρκετά τη συνταγή, αντιακαθιστώντας την καρύδα με μπόλικο αμύγδαλο, έβαλα και ολόκληρο κουκουνάρι μέσα, το αρωμάτισα με λίγο ξύσμα πορτοκαλιού και voila! ένα νέο πεντανόστιμο σιροπιαστό γλυκάκι. Το σερβίρω συνήθως ελαφρώς κρύο με μια μπαλα παγωτό, κατά προτίμηση σπιτικό καϊμάκι.

Continue reading