So 2012 is here and I haven’t even noticed! The holidays came and went so quickly, spent with family and friends, around dinner tables laden with tasty food. Now that the tree has been finally put away and our home has returned to its normal self, I can finally return to the leisurely rhythms of post-holiday life. 

The first recipe for this year is – surprise!- a cake, an almond and orange cake to be exact. The combination is not an unknown one, but the recipe comes with a pedigree, that of famous and Michelin starred chef, Michel Roux Jr. I found that it had a beautiful texture and particularly loved the syrup, made from the orange’s juice, which keeps the cake moist for long. That way you can eat a small slice every day and not have to worry about finishing the cake all at once!

I omitted the marmalade and toasted almond slivers, not out of choice, but because I didn’t have any. I am sure the cake will not taste so much better if you use them, but it  will definitely look better.

Happy Baking!

——–

Ο νέος χρόνος έχει μπει για τα καλά και ούτε που το κατάλαβα! Οι γιορτές περάσανε πάρα πολύ γρήγορα, οικογενειακά και ευχάριστα και τώρα ο κάθε κατεργάρης πάλι στον πάγκο του. Καιρός ήταν λοιπόν να ανεβάσω και κανένα ποστ, γιατί παρακάτσαμε…

Για τη νέα χρονιά σας έχω μια συνταγή για κέικ, του διάσημου και βραβευμένου με δύο αστέρια Michelin (για το εστιατόριο  Le Gavroche στο Λονδίνο) Michel Roux Jr. Μην ανησυχείτε όμως: αυτό δεν σημαίνει πως είναι και δύσκολη! Αν και μπορεί να θυμίζει λίγο την κλασική βασιλόπιτα αφού έχει πορτοκάλι, τη θέση του αλευριού την πάιρνει το τριμμένο αμύγδαλο, δίνοντας υπέροχη γεύση και υφή στο απλό αυτό κέικ.

Το πιο ωραίο αυτής της συνταγής είναι το σιροπάκι που φτιάχνεται από το χυμό του πορτοκαλιού και όχι μόνο νοστιμεύει το κέικ, αλλά το διατηρεί και φρέσκο για περισσότερες ημέρες, οπότε μπορείτε να απολαμβάνετε από λίγο κάθε φορά!

Βασικά μπορείτε κάλλιστα να χρησιμοποιήσετε τη συνταγή για βασιλόπιτα λίγο διαφορετική, γράφοντας το έτος με το καβουρδισμένο φιλέ αμυγδάλου. Δεν πειράζει να αλλάζουμε και λίγο ε;

Continue reading →

I love the way our house smells when there is something baking in the oven, especially when that something is spicy and sweet, like the biscuits I am sharing with you today. This year I decided to do something more “foreign” on top of the traditional Greek Christmas sweets (a.k.a. melomakarona and kourabiethes), to give as presents and to decorate the tree with. I think that home made gifts will gradually become more common in Greece, due to the economic recession and they are such good ways of spending some quality time with your kids.

The two recipes I used here are both children friendly in the sense that they are not overly sticky and the cut biscuits hold their shape well when transferred to the baking sheets (in contrast to this recipe for example). They are also delicious to munch on, as I discovered when my prissy little girl devoured quite a few of them once they cooled down a bit.

The first one is a classic sugar biscuit which has a bit of cream cheese in the dough to make it more pliable and you can find it here. I made them into vanilla sugar biscuits, but you can use any type of flavouring you can think of.

The second one is an English gingerbread made in a more traditional way, using a hot mix in which the flour is then stirred in. The recipe belongs to one of my favourite cake decorators, Peggy Porschen, and you can find the recipe here. I used orange juice instead of the water, but I don’t think it made such a huge difference, as the spices are really strong.

In the next post I will share some ideas about decorating and presenting those lovely biscuits. In the meantime, start baking!

Note: since both recipes are quite common outside of Greece, and you are after something more unusual to give to your loved ones, why don’t you try kalorizika (Cretan biscuits with olive oil), or syrupy semolina and butter biscuits (seker pare).

———

Δεν υπάρχει νομίζω πιο ωραία μυρωδιά από κάτι που ψήνεται στο φούρνο, ειδικά αν αυτό το κάτι είναι γλυκό και γεμάτο μπαχαρικά, όπως τα μπισκοτάκια που έχω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα. Και επειδή οι μέρες των Χριστουγέννων πλησιάζουν ολοταχώς και τα πορτοφόλια μας αδειάζουν καθημερινά, προτείνω να κρεμάσετε στο δέντρο σας ή να χαρίσετε ως δώρα υπέροχα, νόστιμα και όμορφα χειροποίητα μπισκότα που θα έχετε φτιάξει εσείς οι ίδιοι.

Δύο θα είναι οι συνταγές που θα σας δώσω, και οι δύο πάρα πολύ νόστιμες και εύκολες στην παρασκευή.  Η πρώτη είναι τα κλασικά sugar biscuits, η συνταγή των οποίων μοιάζει πολύ με την βάση τάρτας , και μπορούν να γίνουν σε άπειρες παραλλαγές γεύσης. Συνταγές γι’α αυτά τα μπισκότα υπάρχουν πολλές (όπως και αυτή η δικιά μου), αλλά οι περισσότερες έχουν δυσκολία στο άνοιγμα. Αυτή που σας δίνω έχει την ιδιαιτερότητα να έχει λίγο τυρί κρέμα, που κάνει τη ζύμη πιο εύπλαστη και κυρίως λιγότερο κολλώδη. Έτσι μπορείτε κάλλιστα να την χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε μπισκότα με τα παιδιά σας, αν έχετε. Διατηρείται δε στο ψυγείο για μία εβδομάδα και στην κατάψυξη για 3 μήνες. Τα μπισκότα αυτά δεν γίνονται τόσο τραγανά όσο τα γαλλικά sablé ή τα σκοτσέζικα shortbread, αλλά είναι εξίσου βουτυρένια και νόστιμα και αρέσουν πολύ στα παιδιά.

Η δεύτερη συνταγή είναι για το Αγγλικό gingerbread, το οποίο κλασικά το φτιάχνουν σε σχήμα ανθρωπάκι, αλλά μπορείτε να το κάνετε σε ότι σχήμα θέλετε. Με αυτό μπορείτε επίσης να φτιάξετε το κλασικό Χριστουγεννιάτικο σπιτάκι. Η συνταγή διαφέρει από άλλες στο ότι έχει ζεστά και κρύα υλικά και δίνει ένα μετρίως μαλακό, πολύ μπαχαρένιο μπισκότο, το οποίο ψημένο διατηρείται για πολύ καιρό, χωρίς αλλοίωση της γεύσης του. Και αυτή η ζύμη ενδείκνυται για στολίδια και στα παιδιά αρέσει ιδιαιτέρως!

Παρακάτω θα βρείτε λοιπόν τις δύο αυτές συνταγές, ενώ σε επόμενο ποστ θα ακολουθήσουν ιδέες για το στόλισμα και την παρουσίαση των μπισκότων αυτών. Γρήγορα στην κουζίνα λοιπόν!

Continue reading →

I don’t usually post on Sundays, but I got very excited with this cake and I wanted to share it with you asap. I had been looking for a good vanilla pound cake recipe for a while now. It had to be healthy enough for the baby to eat, but also tasty enough for us to enjoy and then I remembered that I had bookmarked a kamut flour pound cake in Alice Medrich’s book, Pure Dessert.

If you are not familiar with kamut, I will briefly say that it is a relatively new type of grain, related to wheat, but larger in size and it is solely organically cultivated. Kamut flour has a very interesting nutty flavour, thus adding a different dimension to the classic pound cake, it is low in gluten (but not gluten free) and high in protein while retaining all its dietary fibre. I find it in my local organic supermarket and I think it is definitely worth seeking out.

The cake had a nice grainy texture and a complicated buttery-vanilla-nut flavour, plus it made the house smell divine. It apparently stays fresh for three days, but I assure you it won’t last that long!

———

Δεν συνηθίζω να ποστάρω τις Κυριακές, αλλά το κέικ αυτό με ενθουσίασε και έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας. Για καιρό λοιπόν βρισκόμουν σε αναζήτηση μιας συνταγής για απλό κέικ που να μπορεί να φάει το μωρό, αλλά και να είναι και νόστιμο. Θυμήθηκα λοιπόν πως είχα σημειώσει πριν καιρό να φτιάξω μια συνταγή της Alice Medrich για κέικ βανίλιας που ως βάση έχει το αλεύρι καμούτ και σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή λύση.

Αν δεν ξέρετε τί είναι το καμούτ δεν πειράζει γιατί είναι ένας σπόρος σχετικά καινούριος. Η καταγωγή του είναι κάπως μυστηριώδης και παλιότερα η εταιρεία που το λάνσαρε υποστήριζε πως προέρχεται από την αρχαία Αίγυπτο (εξου και το όνομα). Οι σπόροι όμως διατηρούνται μόνο 200 χρόνια, εκτός και αν καταψυχθούν,  οπότε κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί.

Το καμούτ συγγενεύει γενετικά με το σιτάρι, αλλά γίνεται καλύτερα ανεκτό από ανθρώπους με δυσανεξία στη γλουτένη (παρότι περιέχει). Καλλιεργείται αποκλειστικά και μόνο βιολογικά, δεν έχει υποστεί γενετικές τροποποιήσεις και περιέχει υψηλότερα ποσοστά πρωτεΐνης από το σιτάρι (περ. 12-18%). Στην Ελληνική αγορά αλεύρι καμούτ θα βρείτε στα καταστήμταα με βιολογικά προϊόντα και είναι πάντοτε ολικής άλεσης. Η γεύση του είναι καταπληκτική, με νότες ξηρών καρπών και γι’ αυτό δίνει ένα τόσο νόστιμο αποτέλεσμα στο κέικ.

Γενικά το κέικ αυτό, που βασίζεται στην κλασική συνταγή του pound cake (κέικ που περιέχει ίσα μέρη ζάχαρη, αλεύρι, βούτυρο και αβγά) είναι υπέροχα βουτυρένιο, με ωραία υφή, και τρώγεται ευχάριστα τόσο για πρωϊνό, όσο και για απογευματινό σνακ. Μπορείτε να το αρωματίσετε και με λεμόνι ή πορτοκάλι, αλλά προσωπικά το προτιμώ έτσι, με γεύση βανίλιας. Πάντως αν δεν βρείτε αλεύρι καμούτ, μπορείτε να το αντικαταστήσετε με αλεύρι για όλες τις χρήσεις. Α, και ξέχασα να σας πω πως το σπίτι σας πραγματικά θα μοσχοβολάει!

Continue reading →

I was suddenly left with too many egg whites in the fridge. About 8 to be exact. I didn’t want to throw them away and I am not into the “egg white omelette” thing. I just find it disgusting. It was also very wet to make meringues (they become sticky and horrible in wet weather), so I started browsing through my never ending collection of recipes. I knew more or less that I wanted something more cookie-like and I had coconut in the cupboard that also needed my immediate attention.

I ended up making a type of macaroon, as french macarons are way to laboursome for a weekday afternoon. These little chewy cookies are a great treat, especially if you like coconut. They are sweet enough to satisfy your cravings, they go well with a cup coffee and they are very easy to make. If you don’t like coconut, you can substitute it with almonds. I have given you the recipe halved as I think you don’t come by 8 egg whites very often!

—-

Ξαφνικά βρέθηκα με 8 ασπράδια στο ψυγείο. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς τα κατάφερα. Και επειδή δεν είμαι φαν της ομελέτας με ασπράδια, αλλά ούτε μαρέγκες μπορούσα να φτιάξω με τέτοια υγρασία (γίνονται κολλώδεις και καθόλου ελκυστικές) σκέφτηκα πως θα ήταν ωραίο να κάνω κάτι σε στυλ εργολάβου, ξέρετε του κάπως vintage γλυκού ζαχαροπλαστείου με αμύγδαλο και ασπράδι. Ξεφύλλισα περιοδικά και βιβλία και κατέληξα σε μια συνταγή από το νέο περιοδικό Γλυκές Ιστορίες του Στέλιου Παρλιάρου. Την άλλαξα αρκετά, αφού έβαλα καρύδα, δεν χρησιμοποίησα τη γέμιση, αλλά ούτε το κακάο, και γενικά έγινε αγνώριστη!

Αυτά τα μπισκοτάκια λοιπόν είναι πανεύκολα και λαχταριστά. Έχουν λίγο μαστιχωτή υφή από την καρύδα και τρώγονται υπέροχα με τον καφέ μας. Διατηρούνται για μια εβδομάδα τουλάχιστον μέσα σε τσίγκινο κουτί. Αν δεν αγαπάτε την καρύδα, αντικαταστήστε τη με αμύγδαλο. Στη συνταγή σας δίνω τη μισή ποσότητα ασπράδια, μιας και τα 8 είναι κάπως δύσκολο να τα βρείτε και κάνουν πάρα πολλά μπισκότα.

Continue reading →

Fig season is almost over, slightly earlier than last year, due to the continuous heat we’ve had since May. With the last figs of “our” trees I decided to make something glorious to celebrate their departure: a fig cake with honey, served with a wine sauce on the side. Just the kind of cake that makes me want to weep because I will not be able to taste it again for another year.

The recipe is by Dorie Greenspan and I only tweaked it a tiny bit to suit my ingredients better. Instead of Port, I used the sweet red Greek wine, Mavrodaphne from Patras, which suits the figs equally well. I also substituted the yellow cornmeal with ground blanched almonds. However, I think next time I will double the quantity of the sauce ingredients, as I prefer to have more than less. Any left overs are great over ice cream or even a simple lemon cake.

I am very proud to say that the thyme honey, almonds, lemon and figs used in this recipe were all presents from friends, produced in their orchards. Perhaps this is why the cake turned out to be so lip-smacking good.

——-

Τα σύκα σιγά σιγά τελειώνουν, πιο γρήγορα από άλλες φορές λόγω της συνεχιζόμενης ζέστης που είχαμε από νωρίς. Για να γιορτάσω τηςν αποχώρησή τους αποφάσισα να φτιάξω ένα κέικ από αυτά που τα τρως και δακρύζεις, γιατί θα πρέπει να περιμένεις έναν ακόμη χρόνο για να το ξαναδοκιμάσεις.

Τα υλικά του μυρίζουν φθινόπωρο: φρέσκα σύκα, θυμαρίσιο μέλι, αμύγδαλα, μαυροδάφνη. Τα περισσότερα μου είχαν δοθεί από φίλους, προϊόντα των κήπων, κτημάτων ή μελισσιων τους, ίσως γι΄αυτό να έγινε το κέικ αυτό τόσο αισθησιακό. Πάντως και πεσκέσια να μην έχετε, δοκιμάστε το, θα αποζημιωθείτε δεόντως.

Continue reading →

Those of you that have been reading the blog for a while will know that since I gave birth to my little daughter I became obsessed with baking. It is almost all I cooked and blogged about. I bought books on baking, ate cakes and baked, baked, baked. Which lead to me becoming a rather skilled baker. However, I had never baked a chocolate and zucchini cake until this week, which is rather weird because it is probably one of the most famous recipes on the internet.

The idea of combining a vegetable with chocolate is not a new one: apparently chocolate and zucchini recipes are very common in the Southern states of the US, where all yummy baking things usually come from.

But even if you have never baked in your life you can still produce a lovely, moist chocolate cake that will make everyone ask for seconds. Grated courgettes in the batter give extra moisture so one can cut down on the fat. For that reason it is a healthier, leaner and more economical cake to make, especially now that courgettes are in great supply  (in Greek markets they cost as little as 50 cents per kilo!).

For this version I tried and tested many different recipes to give you my version and I am sure you won’t be disappointed! Oh, and don’t tell anyone about what’s in it, especially the children! I guarantee they will not notice…

——-

Όσοι από εσάς παρακολουθείτε το μπλογκ καιρό θα ξέρετε για τη μανία με τα κέικ που με έπιασε μόλις γέννησα. Αγόρασα βιβλία και το μόνο που έψηνα στην κουζίνα και στο μπλογκ ήταν κέικ και γλυκά κάθε είδους. Έτσι κατάφερα να γίνω ζαχαροπλάστρια ολκής. Παρόλα αυτά όμως δεν είχα δοκιμάσει να φτιάξω ένα από τα πιο διάσημα κέικ του κυβερνοχώρου, το οποίο περιέχει κολοκυθάκι για υγρασία και χρησιμοποιεί τα μισά λιπαρά από ένα συνηθισμένο κέικ, χωρίς να του λείπει η νοστιμιά. Είναι δηλαδή και υγιεινό και οικονομικό μαζί (τα κολοκυθάκια στη λαϊκή τα βρίσκει κανείς μέχρι και 50 λεπτά το κιλό! ).

Παραδοσιακά το κέικ αυτό προέρχεται από τις νότιες Πολιτείς των Η.Π.Α., όπου καλλιεργούνται πολλά κολοκύθια. Εγώ δοκίμασα διάφορες συνταγές και κατέληξα στην συγκεκριμένη, που είναι αρκούντως σοκολατένια. Το κολοκυθάκι δεν το καταλαβαίνει κανείς στη γεύση, οπότε μην το πείτε, ειδικά αν το προσφέρετε σε παιδιά!

Continue reading →